კატეგორია: ბლოგი
სამშაბათს „არჩევანში“ ადამიანები გვიჩვენეს, სიდუხჭირით შეწუხებულები.

ცნობილი ჟურნალისტები ბაზარში, საზოგადოებრივ ტრანსპორტში შევიდნენ, რეგიონებში გავიდნენ და რიგით ადამიანებს პრობლემების შესახებ ჰკითხეს.

მათაც რაც აწუხებდათ, თქვეს. გულწრფელად, გულისმომკვლელად. იმასვე ეტყოდნენ „რუსთავი 2-ის” უცნობ ჟურნალისტსაც. ამ არხის მიკროფონი ხომ ხშირად ადამიანისთვის იმედია. იციან, რომ ბევრი უყურებს, იქნებ ვინმეს გააგონონ ხმა.

პრობლემებზე ისევე ემოციურად ისაუბრეს, როგორც ამას 2 ან 5 წლის წინ გააკეთებდნენ, უბრალოდ, აქამდე მათი პრობლემებით არავინ დაინტერესებულა. არადა, ბაზარი ადრეც გვქონდა და ეს ის ადგილია, სადაც ყოველთვის რეალურად, შეულამაზებლად ჩანს საზოგადოების მდგომარეობა.

პოლიტიკოსებით გაჯერებულ ეკრანზე რიგითი ადამიანის დანახვა და ამდენი პრობლემის მოსმენა საზოგადოებას ეხამუშა და „რუსთავი 2“ „აპოკალიფსის“ მოწყობაში დაადანაშაულა.

ასე ხდება მაშინ, როდესაც ყველა არხზე ყველა სიუჟეტის ამოსავალი წერტილი ადამიანი არ არის.

როცა ის ვერ ხედავს საკუთარ პრობლემას ეკრანზე.

როცა უყვები ახლადმიღებულ კანონებზე და არ გაინტერესებს, რა გავლენა ექნება მას ადამიანზე. br>
როცა ხელისუფლების საქმიანობის მონიტორინგს არ აკეთებ ამავე ადამიანების ინტერესებიდან გამომდინარე. br>
როცა დასავლურ კურსზე აკეთებ აქცენტს და არ უხსნი, რატომ არის ეს სასარგებლო. br>
როცა მთელი დღე პოლიტიკოსების ბრიფინგიდან პრესკონფერენციაზე გადადიხარ და სხვა თემა უბრალოდ არ გაქვს. br>
როცა ნებისმიერ ამბავს იმ კონტექსტით აშუქებ, რაც გაწყობს. br>
როცა ერთსა და იმავე პიჯაკიან და დაყენებულსახიან ტიპებს ეკითხები აზრს ყველასა და ყველაფერზე. br>
როცა ძვირადღირებულ ეთერს „სელებრითების“ პირად ცხოვრებას უთმობ. br>
როცა რელიგიურ დღესასწაულებზეც კი „ცნობილი“ პირების კომენტარს წერ. br>
როცა რიგითი ადამიანი შენს ეთერში მხოლოდ უბედური შემთხვევისას ჩანს. br>
და აი, ერთ დღესაც, როცა გადაწყვეტ, რომ ადამიანები, მათი ყოველდღიურობა, მათი პრობლემები გაინტერესებს - მაყურებელს ეხამუშება და ცდილობს პასუხის მიღებას ლოგიკურ კითხვაზე - ახლა რატომ? br>
პასუხს ის მაშინვე ხვდება, როგორც კი ეკრანზე გამოტანილ კითხვას შეხედავს - უნდა შეიცვალოს თუ არა პრემიერ მინისტრი და მთავრობის ეკონომიკური გუნდი?
კატეგორია: ბლოგი
რამდენიმე წლის წინ ევროკავშირის წარმომადგენელმა საქართველოში, ფილიპ დიმიტროვმა პრესკონფერენცია გამართა. ბევრი ილაპარაკა ევროკავშირში საქართველოს გაწევრიანების პერსპექტივებზე და დასასრულს ჟურნალისტებს კითხვების დასმა სთხოვა. დარბაზში სიჩუმე იყო, ინტერესი არავის გამოუხატავს. დიმიტროვიც ოთახიდან გავიდა. ყველა ჟურნალისტი უკან გაჰყვა - კომენტარის გასაკეთებლად გააჩერეს. ოპერატორებმა კადრი გაასწორეს, ერთმა დაიძახა „დაიწყეთ“. ელჩიც იდგა ასე და ვერ გაეგო რა ეთქვა. პრესკონფერენციის შინაარსი მოაყოლეს. კითხვა არავის ჰქონია.

მას შემდეგ სიტყვა „დაიწყეთ“ უამრავ პრესკონფერენციაზე მოვისმინე. ამ სიტყვის მოსმენისას სულ კედელთან დაბნეულად აწურული დიმიტროვი მახსენდება. ასეთ დროს კიდევ რამდენიმე საკვანძო სიტყვა გაისმის ხოლმე. მაგალითად, „კადრები მოჭერით“, „მიკროფონი ჩაწიე“ , რაც ნიშნავს იმას, რომ ეთერში არც ერთი მიკროფონი არ გამოჩნდება და ყველას ერთნაირი კომენტარი ექნება.

ჩვენთან პრესკონფერენციებზე კითხვებს არავინ სვამს, ჟურნალისტებს ურჩევნიათ, შეხვედრებს არ დაესწრონ, დასრულებას გარეთ დაელოდონ და შემდეგ რესპონდენტებს მოკლე შინაარსი მოათხრობინონ. ჟურნალისტი კითხვების გარეშე - მხოლოდ მიკროფონის დამტარებელის ფუნქციას ასრულებს.

რისთვის მიდის ჟურნალისტი პრესკონფერენციაზე თუ მას კითხვა არ აქვს? რატომ არ ესწრება ის შეხვედრებს? რატომ ურჩევნია, გარეთ იჯდეს იმის ნაცვლად, რომ შიგნით მოისმინოს - რას საუბრობენ მონაწილეები?

კითხვა რომ დასვა, თემა უნდა იცოდე, გაინტერესებდეს. პასუხებს სკეპტიკურად უყურებდე და ბუნდოვან საკითხებს არ ტოვებდე. ჩვენთან ერთ ჟურნალისტს დღის განმავლობაში რამდენიმე სფეროში მომხდარი ამბის გაშუქება უწევს, ტელეკომუნიკაციებიდან დაწყებული, ადამიანის უფლებებით და ჯანდაცვით დასრულებული. ამიტომაც რთულია ყველა საკითხში დეტალურად გაერკვე. ამ საკითხზე კამათისას ისინი სწორედ უდროობას ასახელებენ ხოლმე მიზეზად!

კითხვის გარეშე რომელიმე პირის გაჩერება ან პრესკონფერენციაზე მისვლა მაყურებლისა და რესპონდენტის შეურაცხყოფაა, რადგან ამ შემთხვევაში ინფორმაციის ავტომატური გამტარი ხდები. ყოფილა შემთხვევები, როცა ჟურნალისტები პრესკონფერენციაზე მოსულან და იქ, ადგილზე უკითხავთ, რას ეხებოდა პრესკონფერენცია, ვინ ატარებს და ა.შ. ასეთ დროს თუ ორგანიზატორმა იზრუნა და პრესრელიზი დაახვედრა, საქმე მარტივად გვარდება. ჟურნალისტი იღებს რელიზსს, ერთი-ორ სიტყვას გადაანაცველბს და ეგ არის - სიუჟეტის ტექსტი თუ სტატია მზადაა.

დ აი, პასუხისმგებლობამდე მივედით.ზედაპირული ინფორმაცია კრიტიკული აზროვნების განვითარებას ვერ შეუწყობს ხელს. ამიტომაც თუ ჟურნალისტმა არ დასვა ის კითხვები, რომელიც საზოგადოებაში არსებობს, თუ არ აჩვენა მაყურებელს საკითხი სიღრმისეულად, ეს უკანასკნელი პოლიტიკოსების მიერ შეთავაზებული დღის წესრიგის ამარა რჩება, რომელიც საზოგადოების პრიორიტეტებისგან, ხშირ შემთხვევაში, აცდენილია.

დროთა განმავლობაში კი, პოლიტოკოსების დღის წესრიგი, ჯერ მედიის, შემდეგ კი ამავე მედიის გავლენით, მთელი საზოგადოების დღის წესრიგი ხდება. ამიტომაც ჟურნალისტებს იმაზე მეტი პასუხისმგებლობა აკისრიათ, ვიდრე მხოლოდ პრესკონფერენციაზე მირბენა, ვინმესთვის მიკროფონის მიშვერა და პრესრელიზის ეთერში წაკითხვაა.