The Post - როცა მედია დილემის წინაშეა
16.04.2018
ჟურნალისტური დილემები, კონკურენცია, მეგობრობა და პრესის თავისუფლება - ამ საკითხებს აერთიანებს სტივენ სპილბერგის ფილმი The Post, რომელიც Washington Post-ის რედაქციაზე მოგვითხრობს. რეპორტიორები მოიპოვებენ პენტაგონის საიდუმლო მასალებს ვიეტნამის ომის შესახებ და არჩევანის წინაშე დგებიან: მასალების გამოქვეყნების შემთხვევაში მათ ციხე ემუქრებათ სახელმწიფო საიდუმლოების გამჟღავნებისთვის. მეორე არჩევანიც აქვთ - არაფრის გაკეთება და თეთრი სახლის წარმომადგენლებთან მეგობრული ურთიერთობის შენარჩუნება.

სტივენ სპილბერგის ფილმი, რომელიც 1971 წლის ისტორიულ მოვლენას ეფუძნება, კრიტიკოსების შეფასებით, ძალიან რელევანტურია დღევანდელ ამერიკაში, დონალდ ტრამპის ადმინისტრაციის პირობებში. ეს ფილმი ჟურნალისტებისთვის საინტერესოა არა მხოლოდ იმ კუთხით, როგორ იქცევა მედია, როდესაც სერიოზული დილემის წინაშეა, არამედ იმითაც, რომ ამ წელს ამერიკის შეერთებული შტატების უზენაესმა სასამართლომ პრესის თავისუფლებისთვის უმნიშვნელოვანესი, პრეცენდენტული გადაწყვეტილება მიიღო.

ყველაფერი იწყება პენტაგონის საიდუმლო მასალების პრესაში გაჟონვით. დენიელ ელსბერგს, იმ დროს სახელმწიფო დეპარტამენტის თანამშრომელს, ვიეტნამის ომში აშშ-ის ჩართულობაზე ეჭვები უჩნდება. მისი აზრით, ამერიკის მთავრობა ომს ვერ უმკლავდება. ელსბერგი საბოლოოდ საიდუმლო დოკუმენტებს New York Times-სა და მის ლეგენდარულ რეპორტიორს, ნილ შიენს გადასცემს გამოსაქვეყნებლად.

სტატიების სერიის გამოქვეყნება საიდუმლო დოკუმენტებზე, სახელად The Pentagon Papers, New York Times-მა 1971 წლის 13 ივნისს დაიწყო. ინფორმაციამ გამოააშკარავა, როგორ ატყუებდა პრეზიდენტის ოთხი ადმინისტრაცია საკუთარ მოსახლეობას ვიეტნამის ომში აშშ-ს როლთან და ადამიანურ ფასთან დაკავშირებით, გაზეთის პირველ გვერდზე დაბეჭდილი სტატია ამტკიცებდა, რომ აშშ-ის მოქმედებები არ შეესაბამებოდა ოფიციალური პირების საჯარო განცხადებებს.

მეორე დღეს, New York Times-მა პრეზიდენტ რიჩარდ ნიქსონის ადმინისტრაციისგან გაფრთხილება მიიღო. ნიქსონი ლიცენზიის გაუქმებით, ჯაშუშობის მუხლით გასამართლებითა და ციხით იმუქრებოდა, თუმცა გაზეთმა სტატიების გამოქვეყნების შეჩერებაზე უარი თქვა. გამოცემა მიიჩნევდა, რომ საზოგადოებას ვიეტნამის ომის უკან საიდუმლო კალკულაციების შესახებ უნდა სცოდნოდა. პრესის მოძულე ნიქსონმა კი სასამართლოს მიმართა და მოსამართლის მიერ დროებითი შემაკავებელი ორდერის გამოცემის გამო გაზეთის გამოქვეყნება შეჩერდა.

ამ დროს New York Times-ზე პატარა, ნაკლებად გავლენიანი და პრესტიჟული The Washington Post-ის რედაქციის მფლობელი ქეთრინ (ქეი) გრეჰემი არჩევანის წინაშე დადგა - გამოექვეყნებინა პენტაგონის დოკუმენტები, გაერისკა საკუთარი და პოსტის მომავალი თუ გაჩუმებულიყო და არ შეექმნა პრობლემები მეგობრებისთვის თეთრ სახლში.

მარცხნივ - კეტი გრეჰემი, მარჯვნივ - მერილ სტრიპი
ფოტო: Associated Press; Niko Tavernise 20th Century Fox, via Associated Press

გრეჰემის დილემასა და ისტორიის სწორედ ამ მონაკვეთზე კონცენტრირდება ფილმი The Post. ისტექნიკურად ისტორიულ ამბავზეა, თუმცა ამავდროულად გარკვეული დეტალები ძალიან ჰგავს დღევანდელ ამერიკას და ტრამპის დამოკიდებულებას პრესისადმი.

“ჩვენი დროისთვის ძალიან რელევანტური ამბავია, რომელმაც მაიძულა მეთქვა, ღმერთო, როგორ მეორდება ისტორია”, - განაცხადა სპილბერგმა ერთ-ერთ ინტერვიუში.

ტრამპის პრეზიდენტობის პირველი წლის დასასრულს, ალბათ ერთ-ერთი საკითხი, რაზეც ამერიკელები თანხმდებიან, ისაა, რომ მედია თეთრი სახლის მხრიდან თავდასხმის ობიექტია და ჟურნალისტიკისთვის გასული წელი ძალიან რთული აღმოჩნდა.

კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი დილემა, რომელსაც პოსტის მფლობელი და რედაქტორი აწყდებიან, მათი ახლო ურთიერთობაა პოლიტიკოსებთან. ფილმის რამდენიმე სცენაში ორივე ხვდება, რომ წარსულში გაკეთებულ შეფასებებსა და გადაწყვეტილებებზე ოფიციალურ პირებთან პერსონალური ურთიერთობები დიდ გავლენას ახდენდა.

"როგორც ტყუოდნენ, ის დღეები უნდა დასრულდეს. ჩვენ უნდა ვაკონტროლოთ მათი ძალაუფლება. ვინ მოსთხოვს მათ ანგარიშვალდებულებას თუ არა ჩვენ?" - ამბობს ბენ ბრედლი, Washington Post-ის რედაქტორი.

ბრედლი დროდადრო ახსენებს ჟურნალისტებს, რომ თეთრ სახლს არ აქვს უფლება უკარნახოს მათ როგორ გააშუქონ ამბავი, იქნება ეს ნიქსონის შვილის ქორწილი თუ პრეზიდენტის მიერ ჩადენილი დანაშაული.

ფილმს სურს დაიცვას მედიის ინსტიტუტი და ამავდროულად გვაჩვენებს, რომ ჟურნალისტურ მასალებს ადამიანები ქმნიან და უშეცდომო არავინაა.

"ყოველთვის სწორად არ ვიქცევით. ყოველთვის უნაკლო არ ვართ, მაგრამ ასეთი სამსახური გვაქვს, არა?!", - ეუბნება გრეჰემი ბრედლის ფილმის დასასრულს.

The Post, ასევე, არის ქეი გრეჰემის ისტორია, რომელიც ამერიკაში გაზეთის პირველი ქალი მფლობელი იყო. გრეჰემი პოსტის მმართველად მას შემდეგ დაინიშნა, რაც მისმა მეუღლემ, რომელსაც კომპანია გრეჰემის მამამ დაუტოვა, თავი მოიკლა.

"ეს სამსახური არ იყო ჩემთვის განკუთვნილი. როცა მამაჩემმა შენი მამა აირჩია კომპანიის მმართველად, ჩემთვის ძალიან ბუნებრივი იყო. ძალიან ვამაყობდი. ვფიქრობდი, ყველაფერი ისე მოხდა, როგორც უნდა მომხდარიყო. ყველა ასე ფიქრობდა მაშინ," - ეუბნება გრეჰემი თავის ქალიშვილს.

ამ მოვლენების განმავლობაში ქეი გრეჰემი საკუთარ თავში დარწმუნებულ ქალად ყალიბდება. უზენაესი სასამართლოს დატოვებისას კი ფილმი ნათლად აჩვენებს, რომ ის ახალგაზრდა ქალებისთვის მისაბაძი მაგალითი ხდება.

"ქეის არასდროს ეგონა, რომ იმ თანამდებობაზე აღმოჩნდებოდა, რომელზეც ახლაა - თანამდებობაზე, რომელიც, დარწმუნებული ვარ, ბევრი ადამიანი ფიქრობს, რომ არ ეკუთვნის. და როცა დროდადრო გეუბნებიან, რომ საკმარისად კარგი არ ხარ, რომ შენი აზრი მნიშვნელოვანი არაა, როცა უბრალოდ არ გიმჩნევენ, მათთვის იქ არ ხარ, როცა ამხელა დროის განმავლობაში ასეთია შენი რეალობა, რთულია, არ დაიჯერო, რომ ეს სიმართლეა", - ამბობს ერთ-ერთ სცენაში ბრედლის ცოლი და ამატებს: "ამიტომ, ასეთი გადაწყვეტილების მიღება, ბედნიერებისა და კომპანიის გარისკვა, რომელსაც მისი მთელი ცხოვრება უკავშირდება, ვფიქრობ, მამაცი საქციელია."

"კარგი მედია ემსახურება ხალხს და არა ხელისუფლებას”, - თაიმსის პირველი მასალის გამოქვეყნებიდან სამ კვირაში სასამართლომ გადაწყვეტილება ხელისუფლების საწინააღმდეგოდ გამოიტანა და პრესას საიდუმლო დოკუმენტებზე მასალების გამოქვეყნების უფლება მისცა.

დოკუმენტების გაჟონვით გაცეცხლებულმა ნიქსონმა თეთრ სახლში შექმნა ჯგუფი, რომელსაც მსგავსი ინციდენტების პრევენცია უნდა მოეხდინა. მომდევნო წელს, ეს ჯგუფი დემოკრატიული პარტიის უოტერგეითის ოფისებში შეიჭრა და აშშ-ის ისტორიის ერთ-ერთი უდიდესი სკანდალი გამოიწვია, რაც საბოლოოდ პრეზიდენტის გადადგომით დასრულდა.

მომზადებულია New York Times-ისა და Vox-ის მასალების მიხედვით
კომენტარი, რომელიც შეიცავს უხამსობას, დისკრედიტაციას, შეურაცხყოფას, ძალადობისკენ მოწოდებას, სიძულვილის ენას, კომერციული ხასიათის რეკლამას, წაიშლება საიტის ადმინისტრაციის მიერ

ასევე იხილეთ

სუშის თემაზე მომზადებული გადაცემა რუსთავი 2-მა თვითრეგულირებაში განიხილა და დარღვევა დაადგინა

დილის გადაცემა, რომელშიც სუშის ჭამის იაპონური ტრადიციის აღსაწერად ქალი, როგორც დეკორაცია ისე იყო გამოყენებული, „რუსთავი 2-მა“ თვითრეგულირების ორგანოში განიხილა და  „მაუწყებლობის შესახებ“ საქართველოს კანონისა და მაუწყებელთა ქცევის კოდექსის ორი მუხლის დარღვევა დაადგინა. გადაცემა "რუსთავი 2-ის" ვებგვერდიდან აიღეს, „დილა მშვიდობისა საქართველოს“ სარედაქციო გუნდმა კი მაყურებელს დილის ეთერში გასული კადრების გამო ბოდიში მოუხადა.

საქართველოში სუშის ფედერაციის გახსნისა და სუშის ჭამის იაპონური ტრადიციის შესახებ გადაცემა 21 მარტს გავიდა, უფრო ზუსტად, ამ თემას „დილა მშვიდობისა საქართველოს“ ერთ-ერთი ნაწილი დაეთმო. გადაცემაში იაპონურ კულტურასა და სამზარეულოზე საუბრობდნენ. სუშის მირთმევის ერთ-ერთი ტრადიციის (ნიატაიმორი) აღსაწერად კი აჩვენეს შიშველი ქალი, რომელსაც სხეულის ნაწილები დაფარული ჰქონდა მცენარეებითა და სუშით. რუსთავი 2-ის ერთ-ერთი ჟურნალისტი და გადაცემის სტუმარი სუშს მოდელის სხეულიდან მიირთმევდნენ.

გადაცემის ამ ნაწილს საზოგადოებაში დიდი განხილვა მოჰყვა. იურისტი, ქალთა უფლებების დამცველი გვანცა ხონელიძე ბლოგში, რომელიც „მედიაჩეკერისთვის“ დაწერა, ამბობს, რომ ამ სცენაში ქალი გამოყენებული იყო როგორც დეკორაცია, ნივთი და ეს აღრმავებდა საზოგადოებაში ისედაც არსებულ გენდერულ სტერეოტიპებს.

ეს ფაქტი, მოგვიანებით, თავად „რუსთავი 2-ის“ თვითრეგულირების ორგანომაც დაადგინა. კომისიამ გადაცემის ამ ნაწილზე თვითინიცირებით იმსჯელა.

გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილის მიხედვით, კომისიამ რამდენიმე გარემოებაზე გაამახვილა ყურადღება.  გადაწყვეტილებაში ვკითხულობთ, რომ გადაცემის ნაწილი იაპონური სამზარეულოს კულტურის შესახებ ქმნიდა შთაბეჭდილებას, რომ ქალის სხეული წარმოადგენს საჭმლის ლანგარს, რაც არის დამამცირებელი, სექსისტური და ლახავს ადამიანის უფლებებს. ასევე, გადაცემის ეს ნაწილი იყო სექსისზმის გამოვლინება, მოხდა ქალის ობიექტივიზაცია, მისი ნივთად წარმოჩენა, გადაცემა იყო შეურაცხმყოფელი და აკნინებდა ქალს, რაც თავის მხრივ, ხელს უწყობს ქალთა მიმართ ისედაც არსებული სტერეოტიპული განწყობების გაძლიერებას.

ამავე, სამოტივაციო ნაწილში ნათქვამია, რომ ნიატაიმორი (ქალის სხეულიდან სუშის მირთმევა) ნამდვილად არის იაპონური კულტურის ნაწილი, თუმცა, ეს არ გამორციხვას მაუწყებლის პასუხისმგებლობას აიცილოს ქალთა მიმართ დამამცირებელი მოპყრობა.

ამ გარემოებების გამო, კომისიამ გადაცემას „მაუწყებელთა ქცევის კოდექსის“ 31-ე („მრავალფეროვნების, თანასწორობისა და შემწყნარებლობის პრინციპი) და 33-ე (სახელმწიფო რეკომენდაციები მაუწყებლის მიერ მრავალფეროვნების, თანასწორობისა და ტოლერანტობის პრინციპების დაცვის შესახებ) პრინციპების დარღვევა დაუდგინა.

„მაუწყებელმა თავიდან უნდა აიცილოს რელიგიური, ეთნიკური, ან სხვა ნიშნის მიხედვით მიხედვით რომელიმე ჯგუფის შეურაცხყოფა, მათ შორის, გარკვეული ლექსიკის ან გამოსახულების გამოყენება“, - ვკითხულობთ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში.

თვითრეგულირების ორგანოს გადაწყვეტილებით, "რუსთავი 2-ს" გადაცემის მაუწყებლის ინტერნეტ წყაროებიდან ამოღება, დილის გადაცემის სარედაქციო გუნდს კი მომხდარზე საჯარო რეაგირება დაევალა.

გადაწყვეტილების შემდეგ, „დილა მშვიდობისა საქართველოს“ სარედაქციო გუნდმა მაყურებელს ბოდიში მოუხადა.

„გუნდის მიზანს იაპონური კულტურის შესახებ ინფორმაციის გადმოცემა წარმოადგენდა, თუმცა ჩვენ ვაცნობიერებთ, რომ გადაცემაში გამოყენებული მეთოდი იყო შეცდომა, რომელსაც ნეგატიური შედეგების მოტანა შეუძლია ქალთა უფლებებისთვის. გვსურს, აღვნიშნოთ, რომ გადაცემის სარედაქციო გუნდი სრულად იაზრებს ამ პასუხისმგებლობას, ბოდიშს იხდის ეთერში გასული კადრების გამო და შეეცდება, მომავალში აღარასდროს დაუშვას მსგავსი მედიაკონტენტის განთავსება“, - ნათქვამია სარედაქციო გუნდის განცხადებაში.

 

შალახოს მოცეკვავე ბრალდებული - დამონტაჟებული ვიდეო ნამდვილ ამბად

20-22 მარტს, სოციალურ ქსელსა და საიტებზე: iTV.ge და droni.ge, გავრცელდა ლოს ანჯელესში ჩატარებული ერთ-ერთი სპეცოპერაციის ამსახველი ვიდეომასალა, რომელშიც ჩანს, რომ კაცი, რომელსაც სავარაუდოდ აკავებენ, ცეკვის მსგავს მოძრაობებს აკეთებს. ვიდეომასალას ქართული ნაციონალური ცეკვის “შალახოს” მელოდია ადევს, საიტები კი მტკიცებითში წერენ, რომ “ლოს ანჯელესში, ქართველმა, დაკავებისას “შალახო” იცეკვა”.

დამონტაჟებული ვიდეო, თავდაპირველად, 20 მარტს სოციალური ქსელის მომხმარებელმა ოთო ბარბაქაძემ გაავრცელა. “მგონი ქართველი დააკავეს LA-ში” - წერს იგი იუმორით. ამავე პოსტის კომენტარებიდან კი ირკვევა, რომ ვიდეო მან დაამონტაჟა და სპეცოპერაციის კადრებს “შალახოს“ მუსიკა დაადო.

iTV.ge-მ და droni.ge-მ დამონტაჟებული ვიდეო გადამოწმების გარეშე გამოაქვეყნეს. iTV.ge ვიდეოს ტექსტს აღარ ურთავს და სათაურშივე წერს, რომ დაკავებული ქართველია და ის “შალახოს” ცეკვავს. Droni.ge მტკიცებით ფორმაში მხოლოდ იმას წერს, რომ დაკავებისას კაცი “შალახოს” ცეკვავდა, სოციალური ქსელის მომხმარებლები კი ამ ფაქტის გამო ფიქრობენ, რომ ის ქართველია.

სინამდვილეში, სპეცოპერაცია კალიფორნიაში 19 მარტს ჩატარდა. ბრალდებულის აყვანის კადრებს CBS Los Angeles პირდაპირ ეთერში გადასცემდა. თუმცა, მისი ეთნიკური წარმომავლობის შესახებ ინფორმაცია უცნობია.

ძალადობის სავარაუდო  მსხვერპლი ქალის პირადი მონაცემებისა და არასრულწლოვნების ირიბი იდენტიფიცირება “კურიერში”
15 მარტს, ტელეკომპანია “რუსთავი 2-ის” მთავარი საინფორმაციო გამოშვების ერთ-ერთი სიუჟეტი ოჯახურ კონფლიქტს ეხებოდა. კერძოდ, 23 წლიანი თანაცხოვრების შემდეგ, ცოლ-ქმარი ერთმანეთს ურთიერთბრალდებებს უყენებს. 5 შვილის დედა ქმარს ფსიქოლოგიურ, ფიზიკურ და სექსუალურ ძალადობაში ადანაშაულებს. თავის მხრივ, ძალადობაში დადანაშაულებული ქმარი ბრალდებებს უარყოფს და მის მეუღლეს შვილებზე და დედამთილზე ძალადობაში სდებს ბრალს.

მიუხედავად იმისა, რომ ძალადობის სავარაუდო მსხვერპლი ქალი სიუჟეტში დაფარულია [დიდი ალბათობით, არასრულწლოვანი შვილების იდენტიფიცირების თავიდან ასაცილებლად], ერთ-ერთი დოკუმენტით მისი პირდაპირი იდენტიფიცირება ხდება. მასში სრულად იკითხება ქალის საახელი და გვარი, ასევე პირადი ნომერი. ეს კი, თავის მხრივ, მისი არასრულწლოვანი შვილების [სიუჟეტიდან ირკვევა, რომ 5 შვილიდან 3 არასრულწლოვანია] ირიბ იდენტიფიცირებასაც ახდენს.

ამასთან, დედის მხრიდან შვილზე სავარაუდო ძალადობის ნიშნების საილუსტრაციოდ, სიუჟეტში ერთ-ერთი არასრულწლოვნის ფოტოც არის ნაჩვენები, საიდანაც მიუხედავად იმისა, რომ ის დაფარულია, ახლობლებისთვის მისი ამოცნობა მაინც არის შესაძლებელი. ამასთან, ნაჩვენებია იმ სახლის შიდა კადრებიც, სადაც ამჟამად არასრულწლოვნები ცხოვრობენ. შესაბამისად, ნაცნობები სავარაუდო ძალადობის მსხვერპლი ბავშვების იდენტიფიცირებას სიუჟტიდან მარტივად შეძლებენ.

საქართველოს ჟურნალისტური ეთიკის ქარტიის “ბავშვთა საკითხების გაშუქების” სახელმძღვანელო წესებში ვკითხულობთ, რომ ნებისმიერი ფორმის ძალადობის შემთხვევაში, არასრულწლოვნის როგორც პირდაპირი, ისე ირიბი იდენტიფიცირება დაუშვებელია, მიუხედავად იმისა “ბავშვი მოძალადის როლშია, მსხვერპლის თუ მოწმის”.

“უფრო მეტად ნუღარ მოახდენთ ბავშვის სტიგმატიზებას. თავი აარიდეთ კატეგორიზაციას ან სიუჟეტის ისეთ აღწერას, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ბავშვისათვის სამაგიეროს გადახდა - დამატებითი ფიზიკური ან ფსიქოლოგიური ზიანის მიყენება, დამცირება, დისკრიმინაცია ან საზოგადოების მიერ გარიყვა”, - ვკითხულობთ სახელმძღვანელოში.
დაინტერესებული პირი წარმატებული ბიზნესმენის სტატუსით საპენსიო რეფორმის გასამართლებლად „იმედის“ გადაცემაში
12 მარტს, ტელეკომპანია „იმედის“ გადაცემა „პირისპირ“ საპენსიო რეფორმას ეხებოდა. მიწვეულ სტუმრებს შორის წარმატებული ბიზნესმენის სტატუსით კომპანია „კავკასიის ავტოიმპორტის“ დირექტორი დავით(დევი) გულაშვილი იყო, რომელიც საპენსიო რეფორმის სიკეთეებზე საუბრობდა. გულაშვილი მუშაობს კომპანიებში, რომლებიც საპენსიო სააგენტოს დირექტორის სახელთანაა დაკავშირებული, თუმცა, სტუმრის წარდგენისას გადაცემის წამყვანს აუდიტორიისთვის ამ კავშირების შესახებ არაფერი უთქვამს.

უფრო კონკრეტულად, კომპანია „კავკასიის ავტოიმპორტი“, რომლის აღმასრულებელი დირექტორი დავით გულაშვილია, საპენსიო სააგენტოს დირექტორის, ლევან სურგულაძის ოჯახის საკუთრებაში არსებული კომპანიაა. საჯარო რეესტრის მონაცემებით, კომპანია „კავკასიის ავტოიმპორტის“ ერთ-ერთი მფლობელი რევაზ სურგულაძე იყო, რომლის გარდაცვალების შემდეგაც მისი კუთვნილი წილი მის შვილებს - ლევან სურგულაძესა და გიორგი სურგულაძეს გადაეცათ. თუმცა, ამ ცვლილების რეგისტრაცია რეესტრში შეჩერებულია.

გარდა ამ კომპანიისა, საპენსიო სააგენტოს დირექტორთან იკვეთება მეორე კომპანიაც - „კავკასიის ბიზნეს ჯგუფი“, რომლის წევრიცაა "კავკასიის ავტოიმპორტი". დავით გულაშვილი ამ კომპანიის გენერალური დირექტორის მოადგილეა, ლევან სურგულაძე კი - სამეთვალყურეო საბჭოს წევრი. საპენსიო ფონდის პრესსსამსახურის ცნობით, სულგულაძემ სამეთვალყურეო საბჭო სექტემბერში დატოვა, თუმცა, ეს ცვლილება არ ასახულა არც საჯარო რეესტრში და მის მიერ 2018 წლის ნოემბერში შევსებული დეკლარაციაშიც მითითებულია, რომ ჯერ კიდევ სამეთვალყურეო საბჭოს წევრია.

დავით გულაშვილი რომ ნამდვილად მუშაობს ორივე კომპანიაში, „მედიაჩეკერმა” მასთანაც გადაამოწმა. იგი ადასტურებს, რომ კომპანია „კავკასიის ავტოიმპორტი”, რომელშიც აღმასრულებელი დირექტორია, ნამდვილად რევაზ სურგულაძის კომპანიაა. თუმცა, ამბობს, რომ არ აქვს ინფორმაცია ვის მფლობელობაში გადავიდა „კავკასიის ავტოიმპორტი” რევაზ სურგულაძის გარდაცვალების შემდეგ.

გადაცემა „პირისპირ” არ იყო პირველი შემთხვევა, როდესაც დაგროვებითი პენსიის შესახებ სასაუბროდ დავით გულაშვილი „იმედის“ ეთერში მიიწვიეს. ამავე არხსა და ამავე თემაზე, იგი 10 მარტს, “იმედის კვირაშიც” საუბრობდა. დავით გულაშვილი დაგროვებითი პენსიის დადებით მხარეებზე ამახვილებდა ყურადღებას. ამბობდა, რომ ეს ბიზნესისთვის მძიმე ტვირთი არ არის და მაგალითად მოჰყავდა საკუთარი კომპანია „კავკასიის ავტოიმპორტი“, რომელიც დასაქმებულებს თავად უხდის საპენსიო გადასახადს.

საპენსიო რეფორმა საქართველოში 2019 წლის იანვრიდან ამოქმედდა. ნაწილობრივ სავალდებულო დაგროვებითი პენსიის სქემაში ავტომატურად ერთვება ყველა მოქალაქე, ვინც ანაზღაურებას გაფორმებული კონტრაქტის შედეგად იღებს. 40 წელზე უფროსებს არჩევანი აქვთ, გაწევრიანდნენ თუ არა სისტემაში, 40 წლამდე პირები კი ვალდებულნი არიან. სქემის მიხედვით, დასაქმებულის საპენსიო ანგარიშზე ყოველთვიურად დაუბეგრავი ხელფასის 6% გროვდება, - დამსაქმებელიც, დასაქმებულიც და სახელმწიფოც, ფონდში ხელფასის 2-2%-ს რიცხავენ.

რეფორმა მასზე საუბრის დაწყებიდან დღემდე საზოგადოების კრიტიკის საგანია. დაგროვებითი პენსია საკონსტიტუციო სასამართლოშია გასაჩივრებული.
ძალადობის  სავარაუდო მსხვერპლი არასრულწლოვნის ირიბი იდენტიფიცირება “კურიერში”
8 მარტს ტელეკომპანია “რუსთავი 2-ის” მთავარ საინფორმაციო გამოშვებაში ერთ-ერთი სიუჟეტი პოლიციის მხრიდან 15 წლის მოზარდზე განხორციელებულ სავარაუდო ძალადობას ეხებოდა, რომლის შედეგადაც არასრუწლოვანი ფიზიკურად დაშავდა. მიუხედავად იმისა, რომ სიუჟეტში თავად მოზარდი დაფარულია, მისი ამოცნობა ნაცნობებს არ გაუჭირდებათ, ვინაიდან იდენტიფიცირებულია დედა და ჩანს მისი საცხოვრებელი სახლი.

მასალიდან ცნობილი ხდება, რომ ბოლნისის პოლიციაში ქურდობაში ბრალდებულ მოზარდს 8 საათის განმავლობაში სავარაუდოდ, გაუპატიურებით ემუქრებოდნენ და მასზე მორალურად ძალადობდნენ, ბოლოს კი მას ფიზიკურად გაუსწორდნენ, რა დროსაც არასრულწლოვანს ხელი მოსტყდა და საავადმყოფოში გადაყვანა გახდა საჭირო.

სიუჟეტში სავარაუდო მსხვერპლი არასრულწლოვნის დედა კამერის წინ სამართალდამცველების მხრიდან განხორციელებულ ფსიქოლოგიურ ზეწოლაზე ღიად საუბრობს. ამასთან, სიუჟეტში კარგად ჩანს სავარაუდო მსხვერპლის სახლი და ეზო. კადრში ასევე ხვდება ქუჩის სახელწოდება და ნომერი, სადაც სახლი მდებარეობს.
საქართველოს ჟურნალისტური ეთიკის ქარტიის “ბავშვთა საკითხების გაშუქების” სახელმძღვანელო წესებში ვკითხულობთ, რომ ნებისმიერი ფორმის ძალადობის შემთხვევაში, არასრულწლოვნის როგორც პირდაპირი, ისე ირიბი იდენტიფიცირება დაუშვებელია, მიუხედავად იმისა “ბავშვი მოძალადის როლშია, მსხვერპლის თუ მოწმის”.

“უფრო მეტად ნუღარ მოახდენთ ბავშვის სტიგმატიზებას. თავი აარიდეთ კატეგორიზაციას ან სიუჟეტის ისეთ აღწერას, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ბავშვისათვის სამაგიეროს გადახდა - დამატებითი ფიზიკური ან ფსიქოლოგიური ზიანის მიყენება, დამცირება, დისკრიმინაცია ან საზოგადოების მიერ გარიყვა”, - ვკითხულობთ სახელმძღვანელოში.