„მიყვარს არქეოლოგია, ჯერ კვლევა-ძიება, დაზვერვა, საველე სამუშაო. რაღაცას რომ იპოვი, უნდა ჩაუღრმავდე, გაასუფთაო და ძირითადი დატოვო. შემდეგ კარგად უნდა გაერკვე, რა არის, ზედმეტი არაფერი უნდა იყოს. როდესაც საფუძვლიანად შეისწავლი, უნდა შექმნა დოკუმენტი და უთხრა ადამიანებს, რასთან გვაქვს საქმე. ეს პროცესი ძალიან მიყვარს“, - გვიყვება ინტერვიუს დაწყებისას საზოგადოებრივი მაუწყებლის ყოფილი ჟურნალისტი, ვასილ ივანოვ-ჩიქოვანი, რომელსაც თურმე არქეოლოგობა სურდა. 

„ისტორიულზე ვსწავლობდი, რომ შემდეგ არქეოლოგი გავმხდარიყავი, მაგრამ სხვადასხვა გარემოების გამო და პირველ რიგში იმიტომ, რომ ეს პროფესიები არსით ერთმანეთს ჰგავს, ჟურნალისტიკაში აღმოვჩნდი“. 

20 წლის ასაკში „პირველ არხზე“ სამუშაოდ მისულს სურდა, ყველა საკითხი ისე სიღრმისეულად შეესწავლა, როგორც არქეოლოგები იკვლევენ არტეფაქტებს, თუმცა რაც დრო გადიოდა, ხვდებოდა, რომ ამის საშუალება არ ეძლეოდა. „ეს იმედგაცრუებაც არის, რომ ყველაფერი ძალიან ზედაპირული გახდა“. 

- 2004 წელს გამოცხადდა ღია კონკურსი ახალგაზრდებისთვის „მოამბეში“ სამუშაოდ, მაშინ ყალიბდებოდა საზოგადოებრივი მაუწყებელი, ზაზა შენგელია იყო დირექტორი, თაკო ფხაკაძე კი საინფორმაციო სამსახურის ხელმძღვანელი. უკვე პირველ კურსს ვამთავრებდი და ამ კონკურსში შინაურულად მოვხვდი. შეიძლება ითქვას, რომ გარკვეულწილად ნეპოტიზმიც იყო, რადგან თაკო ფხაკაძე ჩემი ნათესავია, დედა [დოდო შონავა] „პირველ არხის“ რადიოში მუშაობდა, მამა - ტელეფილმებში. ერთი სიტყვით, ამ კონკურსის შედეგად რამდენიმე ადამიანი „მოამბეში“ დაგვტოვეს. აქედან იწყება ჩემი ჟურნალისტობაც. 

იმ პერიოდში ჯერ ისევ „მოამბის“ ძველი გუნდი მუშაობდა, რომელიც ძალიან თბილად დაგვხვდა. თავიდან შტატში არ ვიყავით და სტაჟიორებად ვმუშაობდით დღის „მოამბეში“. ამ ხალხმა ხელი მოგვკიდა და გვიხსნიდა, გვასწავლიდა და რაც მთავარია, გვაფრთხილებდა რა შეცდომები არ უნდა დაგვეშვა. ორ თვეში რამდენიმე უკვე შტატში ჩაგვსვეს. 

ცოტა ხანში დედაჩემი დაინიშნა საინფორმაციო სამსახურის უფროსად. მაშინ მეუბნებოდნენ, აბა, ახლა იწყება შენი კარიერული ზრდა, დედაშენი საინფორმაციოს უფროსი გახდაო. ძალიან მალე საინფორმაციო სამსახურის უფროსმა, ქალბატონმა დედამ, დოდო შონავამ დამიბარა და მითხრა, რომ განცხადება უნდა დამეწერა და წავსულიყავი, რადგან ინტერესთა კონფლიქტი გვქონდა. ასე რომ, პირველად 2005 წელს დავტოვე საზოგადოებრივი მაუწყებელი. 

დაახლოებით სამ თვეში ტელევიზიაში დილის საინფორმაციო გამოშვებების ცალკე გუნდის ფორმირება დაიწყო. დილაზე მუშაობის ბევრი მსურველი არ იყო, ამიტომ ისევ დამიძახეს. რთული გრაფიკით მუშაობა ჩემთვის ერთგვარი გამოწვევა აღმოჩნდა, თუკი აქამდე სულ „დოდოს შვილი“ ვიყავი, ახლა უნდა დამემტკიცებინა, რომ მეც ჟურნალისტი ვარ და დამოუკიდებლად ყველაფრის კეთება შემიძლია. დაახლოებით 4 წელი ვიმუშავე დილის გადაცემაში კორესპონდენტად, სადაც საღამოს 6 საათიდან დილის 6 საათამდე მიწევდა ტელევიზიაში ყოფნა და მუშაობა. სხვათა შორის, ეს ჩემთვის ძალიან კომფორტული განრიგი იყო, რადგან დღის განმავლობაში ტელევიზიაში ძალიან ბევრი ხალხი ირეოდა, საღამოს კი მარტო ვრჩებოდით: მე, ჩემი პროდიუსერი, მორიგე ოპერატორი და მემონტაჟე. საქმის მშვიდად კეთების საუკეთესო დრო იყო. 

ამის შემდეგ ისე მოხდა, რომ შეიცვალა არხის დირექტორი, ზაზა შენგელია, დოდო გაათავისუფლეს სამსახურიდან. იმ პერიოდში ოჯახში ერთადერთი ვიყავი, ვისაც შემოსავალი ჰქონდა და ვისი ხელფასითაც კომუნალურ გადასახადებს მაინც ვფარავდით.  

როგორი იყო მაშინდელი საზოგადოებრივი მაუწყებელი? 

- იმ პერიოდში ძალიან დიდი მოლოდინი არსებობდა, რომ საზოგადოებრივი მაუწყებლისგან რაღაც კარგი უნდა გამოსულიყო, თუმცა მარყუჟების მოჭერა ნელ-ნელა დაიწყო. აი, მაგალითად, 2005 წელს, მე და ჩემმა ოპერატორმა გავაშუქეთ ე.წ. მოჭიდავეების საქმესთან დაკავშირებული აქცია რუსთაველზე. სამსახურში მივიტანეთ ძალიან კარგი მასალა, მათ შორის იყო კადრები, თუ როგორ ცდილობდა მაშინდელი ქალაქის სამმართველოს უფროსი სიტუაციის მართვას და როგორ უპირისპირდებოდა ერთ-ერთ დეპუტატს „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობიდან“.

ჩემ მიერ მომზადებული მასალა ისე, როგორც მე მიმაჩნდა, რომ უნდა გასულიყო, დილის რვის ნახევარზე თუ რვა საათზე, პირველ გამოშვებაში გავიდა ეთერში. შემდეგ უკვე, როდესაც ეს მასალა დღის საინფორმაციოში გადავიდა, გადაწყდა, რომ სხვანაირად უნდა გაშუქებულიყო და ყველაფერი გადამონტაჟდა. ის ჩემი მასალა, რომელიც უნდა დაარქივებულიყო, უბრალოდ გაქრა.

იგივე მოხდა ციხის ბუნტის ამბავზეც. მაშინ საზოგადოებრივი მაუწყებლიდან ერთადერთი ჯგუფი ვიყავი, ვინც მთელი ღამის განმავლობაში მუშაობდა. იქაც პირველ საინფორმაციო გამოშვებაში მოვასწარი მასალის ისე დამონტაჟება, როგორც მე მინდოდა, ზუსტად ავსახე ადგილზე მიმდინარე მოვლენები და შემდეგ ისევ იგივე მოხდა, ამ მასალამაც იგივე ბედი გაიზიარა.

ამ დროიდან უკვე პირდაპირ იგრძნობოდა ცენზურა, ლაპარაკშიც და საქმეშიც. სიმართლე რომ გითხრა, ეს აღარ მომწონდა, ამიტომ 2007 წელს, უკვე მივხვდი, რომ აღარ მინდოდა იქ მუშაობა. 

თანაც იმ პერიოდში ისტორიულიდან გადავედი პოლიტოლოგიაზე და მას შემდეგ რაც პოლიტიკაზე აკადემიური ცოდნა მივიღე, აღმოვაჩინე, რომ ერთია პოლიტიკა მეცნიერულად თუ თეორიულად და მეორეა რეალურად. მაშინ ჩემთვის შოკისმომგვრელი იყო იმის დანახვა, ცხარე დებატების შემდეგ ერთმანეთთან დაპირისპირებული პოლიტიკოსები ერთად როგორ მიდიოდნენ ხინკლის საჭმელად. ეს დიდი იმედგაცრუება თუ რეალობასთან შეჯახება იყო.

                                            
2007 წლის შემდეგ ვასილ ივანოვ-ჩიქოვანი სხვადასხვა ადგილას მუშაობდა, ჯერ - ბანკში, შემდეგ ერთ-ერთი კერძო კომპანიის დირექტორის თანაშემწე იყო, ბოლოს  საქართველოს უნივერსიტეტში, ჟურნალისტიკის ფაკულტეტის სტუდენტებს ასწავლიდა. 
                                            

საქართველოს უნივერსიტეტში მუშაობის პერიოდი ძალიან საინტერესო იყო. სტუდენტებთან მუშაობა ძალიან მიყვარდა. მერე არაერთი სტუდენტი უკვე ტელევიზიაში წავიდა სამუშაოდ. მათთან მუშაობისას საბოლოოდ მივხვდი, რომ ჟურნალისტიკა ძალიან კარგი პროფესიაა და ახალგაზრდებთან ერთად მუშაობას და საქმის ნორმალურად კეთებას ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს. 

რამდენ ხანში დაუბრუნდი ჟურნალისტიკას? 

- სტუდენტებთან მუშაობისას მივხვდი, რომ ძალიან მომენატრა ტელევიზია. ამ დროს ისევ გაჩნდა შესაძლებლობა, რომ „პირველ არხზე“ დავბრუნებულიყავი. 2009 წელია, საინფორმაციო სამსახურის ხელმძღვანელი მაშინ ხათუნა ბერძენიშვილი იყო. ჩემმა მეგობარმა რეკომენდაცია გამიწია და 3 თვით ამიყვანეს, ოღონდ დაკვირვების რეჟიმში ვიყავი. მაშინ იქ რაც დამხვდა, 2007 წლისგან ძალიან განსხვავდებოდა. თუ მანამდე ცენზურის ნიშნები იყო, ახლა მას უკვე ძალიან ხისტი ფორმები ჰქონდა. ეს კონტრასტი ძალიან თვალშისაცემი და დასაფიქრებელი იყო - როგორ მოხდა ასეთი ცვლილება?! 

აქ უკვე პირდაპირი დავალებები იყო, რა და როგორ უნდა გადაგეღო. მაშინ ხათუნა ბერძენიშვილი საინფორმაციოს ერთპიროვნული ცენზორი იყო. აი, მაგალითად, ადმინისტრაციიდან შეიძლება დაერეკათ მისთვის და ეთქვათ, რომ ამა და ამ გადაღებაზე მიხეილ სააკაშვილს თბილად დაელაპარაკა უცნობი ბებო და ეს კადრი „პირველი არხის“ მასალაში არ იყო. ამის შემდეგ მთელი ნიუსრუმი და კორიდორი ინგრეოდა ყვირილით - „ბებო მოძებნეთ!“ და მთელი ჟურნალისტური კოლექტივი ეძებდა იმ ბებოს, რომელიც სააკაშვილს თბილად დაელაპარაკა. 

ამ დროს კიდევ ერთ რეალობას გავუსწორე თვალი - საინფორმაციო გამოშვებაში პოლიტიკის ჟურნალისტად თუ იმუშავებდი, ან ამ სისტემის ნაწილი, ხათუნა ბერძენიშვილის მსხვერპლი გახდებოდი, ან თუ არ დაემორჩილებოდი, უბრალოდ ჩამოგაშორებდნენ საქმეს. მაშინ „რუსთავი 2“-ზე გამოცხადებული იყო ქასთინგი დილის გადაცემისთვის, ამიტომ მასში მივიღე მონაწილეობა. ეს იმ მომენტში ჩემთვის პოლიტიკისგან დისტანცირების და ამავე დროს ტელევიზიაში დარჩენის შესაძლებლობა იყო. მაშინ ეკა სამხარაძესთან დამაწყვილეს და ასე გავხდი დილის გადაცემის წამყვანი. ამის შემდეგ კიდევ ერთ გადაცემაში ვიყავი. „რუსთავი 2“-ზე ჯამში 4 წელი ვიმუშავე. 

2013 წლიდან „მე-9 არხზე“ იწყებ მუშაობას. „მე-9 არხი“ ბიძინა ივანიშვილის ტელევიზია იყო, „რუსთავი 2“ კი პირიქით, იმ დროს ხელისუფლების მიმართ კრიტიკული ტელევიზია ხდება. რატომ მიიღე იქ გადასავლის გადაწყვეტილება? 

- შემოგვთავაზეს, რომ გაგვეკეთებინა დილის საზოგადოებრივ-პოლიტიკური გადაცემა, სადაც ვიქნებოდით სრულიად თავისუფლები და ვილაპარაკებდით ჩვენს ყოველდღიურ ცხოვრებაზე, როგორც საზოგადოებრივ, ისე პოლიტიკურ კონტექსტში. ერთადერთი, რაც უნდა შეგვეთანხმებინა, იყო გადაცემის ფორმატი. ასეთი პროდუქტი მაშინ ქართულ ტელესივრცეში არ იყო. არ ვიცი, ეს სწორი გადაწყვეტილება იყო თუ არა, მაგრამ ის კი ვიცი, რომ ცხოვრებისეული გამოცდილება მომემატა. 

ჩემი მისვლიდან დაახლოებით ერთ თვეში იქაც დაიწყო რყევები, კახა ბექაური შეცვალა ლუბა ელიაშვილმა, ჩვენმა გადაცემამ, რომელსაც ვამზადებდით, დღის შუქი ვეღარ იხილა. იმ პერიოდში არაერთი გადაცემა დაიხურა, ძალიან ბევრი წამყვანი და ჟურნალისტი თვითონ წავიდა არხიდან. ისე მოხდა, რომ საინფორმაციოს წაყვანა მომიწია, თუმცა ტელევიზია ვეღარ დალაგდა და არხიც მალე დაიხურა. არჩევნებამდე ამ ადამიანებმა დიდი შრომა გასწიეს, არჩევნების შემდეგ კი ისინი საკმაოდ მალე დაუფასებლად გაათავისუფლეს.

ამის შემდეგ უკვე მესამედ ბრუნდები საზოგადოებრივ მაუწყებელზე?

- კი, ამის შემდეგ საზოგადოებრივ მაუწყებელზეც იცვლება მმართველობა, საინფორმაციოს ხელმძღანელად მოდის სოფო მოსიძე და მისი მიწვევით ვბრუნდები მეც. ეს იყო 2013 წელს. 

როდის გამოჩნდა ტენდენციები, რომ საზოგადოებრივი მაუწყებელი იმ სახეს მიიღებდა, როგორიც დღეს აქვს? 

- ეს ერთ დღეში არ დაწყებულა. ალბათ, დასაწყისი იქ არის, როდესაც გიორგი გვიმრაძე დაინიშნა ახალი და მიმდინარე ამბების ხელმძღვანელად. თავიდან მოვიდა და გვითხრა, რომ სხვა სფეროდან არის, ბევრი არ იცის და უნდა, რომ დავეხმაროთ და ერთად გავაკეთოთ საქმე. ძალიან მალე უკვე გვითხრა, თქვენ არ იცით, მე ვიციო. ამიტომ მალე იწყებს ცენზურას, ცდილობს კონფლიქტში შემოსვლას: ამბობს, რომ ის, რასაც ჩვენ ვთავაზობთ და რაც სწორი გვგონია, ასე არ არის. როდესაც პრობლემური თემები ჩნდებოდა მაგალითად, როცა ხელისუფლების მიმართ კრიტიკული საკითხები იდგა, გვიმრაძე იწყებდა ნელ-ნელა ჩარევას. თუმცა, 2017 წლამდე, ვიდრე [ვასილ] მაღლაფერიძე გადმოვიდოდა GDS-დან და დირექტორი გახდებოდა, ლავირების საშუალება მაინც იყო. მისი მოსვლის შემდეგ ყველაფერი სერიოზულად შეიცვალა უარესობისკენ. ჯერ გამოაცხადა, რომ არხი 2 წლით უნდა დახურულიყო და გადაიარაღება დაწყებულიყო, ეს არ გამოუვიდა, მაგრამ დაიწყო ცალკეული გადაცემების დახურვა. გაწყვიტა ურთიერთობა „რადიო თავისუფლებასთან“, კიდევ უფრო მეტად გააძლიერა გვიმრაძე და „მოამბეში“ GDS-დან გადმოიყვანა: პროდიუსერები, წამყვანები, ჟურნალისტები.

იმ პერიოდში მე მქონდა გადაცემა - „მოამბე კვირას, ვასილ ივანოვ-ჩიქოვანთან ერთად“. უკვე ეკა შონია იყო საინფორმაციოს უფროსი, როდესაც ეს გადაცემა ისე დამიხურეს, რომ წინასწარ არც კი გამაფრთხილეს. ეზოში ვიდექი, თათბირზე ასასვლელად ვემზადებოდი და მითხრეს, იცი, რომ ამ გადაცემის წამყვანი აღარ ხარო. გადაწყვეტილება უკვე მიღებული იყო. იმ მომენტში მივხვდი, რომ აზრი არ ჰქონდა წინააღმდეგობას, ამას აუცილებლად სერიოზული კონფლიქტი მოჰყვებოდა და ამიტომ იმ დღეს თათბირზეც კი აღარ შევედი. გაპროტესტების აზრს ვერ ვხედავდი, თუმცა მივხვდი, რა შეიძლებოდა ყოფილიყო მიზეზი. მაგალითად, ამ გადაცემაში ირაკლი კობახიძემ დაადასტურა, რომ პოლიტიკიდან წასულ ბიძინა ივანიშვილთან თანხმდებოდა საპარლამენტო სია. ასევე, მქონდა ინტერვიუ დავით ნარმანიასთან, რომელმაც აღიარა, რომ თაბორის გზის პროექტის ცვლილებით, მერიას მიადგა დაახლოებით 200 000-ლარიანი ზიანი. მოკლედ, რამდენიმე სიუჟეტი იყო, მათ შორის ინტერვიუები, რომლებიც აშკარად აღარ მოეწონათ. 

ამის შემდეგ როგორ განვითარდა პროცესები? 

- ამის შემდეგ დავიწყე დღის საინფორმაციო გამოშვებაში მუშაობა. შემდეგ იქიდანაც მომხსნეს. ცოტა ხანი კორესპონდენტი ვიყავი. ამ პერიოდში მოვამზადე კრიტიკული სიუჟეტი ხუდონჰესზე, რის შემდეგაც ჩემი კორესპონდენტობა დასრულდა და ისევ სტუდიას დავუბრუნდი. ასე მოვხვდი, 18:00-საათიანი „მოამბის“ წამყვანად, რომელსაც რაღაც პერიოდი ინტერვიუების ბლოკიც ჰქონდა. 

როგორი დამოკიდებულებაა საინფორმაციო სამსახურში იმ ჟურნალისტების მიმართ, რომლებიც დღევანდელი ხელისუფლების გადაწყვეტილებებს კრიტიკულად აფასებენ? 

- ადრე „მოამბეში“, ხათუნა ბერძენიშვილის პირობებშიც კი, იყო ასეთი პრაქტიკა, რომ იმართებოდა თათბირები, სადაც ჟურნალისტებს მიჰქონდათ თემები. ასევე, ამ შეხვედრებზე მიმდინარეობდა უკვე გაკეთებული და ეთერში გასული სიუჟეტების განხილვა, სადაც საუბრობდნენ, რა გაკეთდა კარგად და რა - ცუდად. ეს იყო ჩვეულებრივი ჟურნალისტური სამუშაო პროცესი მთელი გუნდისთვის. ეს პრაქტიკა საერთოდ გააუქმეს, არაფერი მსგავსი აღარ ხდება. დამკვიდრდა მართვის ვერტიკალი. თემებს ანაწილებს პროდიუსერი, საინფორმაციოს უფროსი აღარ გამოდის კაბინეტიდან და არ აქვს კონტაქტი ნიუსრუმთან. ანუ საინფორმაციოს უფროსთან კონტაქტობენ პროდიუსერები, შემოდიან ნიუსრუმში და იციან, ვის რა დაავალონ, ისინი ანაწილებენ თემებს. კრიტიკულად განწყობილ ჟურნალისტებს არ უშვებენ სიუჟეტის მოსამზადებლად, შიგნით აკეთებინებენ ე.წ. შავ საქმეს, მისცემენ კადრებს, სინქრონებს და სასურველ მონახაზს, როგორ უნდა ააწყონ რაღაც უმნიშვნელო, მაგრამ სავალდებულო სიუჟეტი. 

ამას არავინ აპროტესტებდა? 

- იყო მცდელობები, მაგრამ ეს ყველაფერი მიდიოდა უბრალოდ კონფლიქტამდე და არაფერი იცვლებოდა. საბოლოოდ, ყველაფერი გადაიზარდა მორჩილებაში, რადგან არ იყო ცვლილების საშუალება. 

                                            
2024 წლის 28 ნოემბერს, ირაკლი კობახიძემ თქვა, რომ საქართველოს ევროკავშირში გაწევრიანების მოლაპარაკების პროცესს აჩერებდა, რასაც ქვეყანაში ფართომასშტაბიანი პროევროპული საპროტესტო აქციების დაწყება მოჰყვა. 30 ნოემბერს აქციის მონაწილეები შეიკრიბნენ საზოგადოებრივი მაუწყებლის ძველ შენობასთან, მოქალაქეებმა „პირველი არხი“ არაობიექტურ და მიკერძოებულ გაშუქებაში დაადანაშაულეს და პირდაპირი ეთერის დათმობა მოითხოვეს.

ამ ეთერის დროს ვასილ ივანოვ-ჩიქოვანმა, რომელსაც მაშინ 18:00 სააათიანი „მოამბე“ მიჰყავდა, ღიად განაცხადა, რომ „პირველი არხის“ სარედაქციო პოლიტიკა საზოგადოების მოთხოვნას ვერ პასუხობს. 
                                            

დღევანდელი გადმოსახედიდან როგორ ფიქრობ ის სიტყვები, რომელიც 2024 წლის 30 ნოემბერს „პირველი არხის“ პირდაპირ ეთერში თქვი, მანამდე ხომ არ უნდა გეთქვა? 

- ერთ-ერთი პირველი, რაც დამიპირისპირეს ეგ იყო - აქამდე სად იყავი?! რამაც თავდაპირველად იმუშავა, მაგრამ მერე მივხვდი, რომ ეგრეა, ყველაფერს თავისი დრო აქვს, რაღაც მწიფდება და მაშინ გარდაიქმნება სიტყვებში, როდესაც საჭიროდ თვლი. არ ვიცი, არ მაქვს ზუსტი პასუხი. ერთი ვიცი, რომ ყველაფერი დაუგეგმავად მოხდა და ეს არ მქონდა წინასწარ გადაწყვეტილი. შეიძლება მიზეზი ის არის, რომ იქამდე საზოგადოებრივი მაუწყებლის მიმართ არ იყო ინტერესი. ეს ინტერესი ახლაც არ არის, მხოლოდ იმ კონკრეტულ პერიოდში გაჩნდა, ალბათ, ამანაც იმოქმედა ჩემზე. დღესაც მოძრაობის - „საზოგადოებრივი მაუწყებელი ხალხს“ გარდა არავის აინტერესებს ეს არხი. დღეს, როდესაც დებატების თემა გააქტიურდა, არავინ აღნიშნავს, რომ ეს დებატები პირველ რიგში „საზოგადოებრივ მაუწყებელზე“ უნდა იყოს. არავის ახსოვს და არავინ ლაპარაკობს ამ არხის მნიშვნელობაზე, არც მისი აკადემიური კრიტიკა ხდება.  

რა იყო ის, რამაც გაიძულა, რომ ამ დღეს სტუდიაში შესულიყავი და საჯაროდ გაგეკრიტიკებინა „პირველი არხის“ საინფორმაციო პოლიტიკა? 

- ბოლო 20 წლის განმავლობაში თუ რამე აქცია გამართულა თბილისში, ალბათ, ერთი ან ორი იქნება, რომელიც ან არ გამიშუქებია ან უბრალოდ ნამყოფი არ ვარ. ვფიქრობ, რომ ფანჯრიდან თუ ეკრანიდან რეალურ სურათს ვერ აღიქვამ. ასე იყო ეს აქციებიც, რომელიც 28 ნოემბერს დაიწყო. ვნახე - რა ხდებოდა ქუჩაში, ვნახე - რა ხდებოდა სამსახურში და რა გადიოდა „პირველი არხის“ ეთერში. ვუყურებდი, როგორ ცდილობდნენ დაემალათ და შეერბილებინათ ის, რაც ქუჩაში ხდებოდა. ეთერში იყო სტატიკური კადრი, არ იყო ინტერვიუები მოქალაქეებთან ანუ აქციის მონაწილეებთან, იყო ძირითადად სახელისუფლებო პოზიციების ტირაჟირება.   

საბოლოოდ, არხი იქამდე მივიდა, რომ პირველ დღეს გურამ როგავას ცემის კადრები არ აჩვენა და როდესაც ნაცემმა გურამმა საავადმყოფოდან გადაცემაში ჩართვა მოითხოვა, დაიწყეს ლაპარაკი, რომ არ იციან, ეს ტექნიკურად რამდენად შესაძლებელია. სინამდვილეში, კარგად იცოდნენ, რომ ამისთვის ყველანაირი ტექნიკური საშუალება იყო. 

თუკი მანამდე ჩემი ოპტიმისტური ხასიათიდან გამომდინარე სულ რაღაცის იმედი მქონდა, აქ უკვე მივხვდი, რომ სიტუაცია გამოსწორებას აღარ ექვემდებარებოდა. როცა მიყენებდნენ ბრალდებას - აქამდე სად იყავი, სხვებიც ამბობდნენ და იციან, რომ მე მანამდეც ვლაპარაკობდი, უბრალოდ ვლაპარაკობდი შიგნით და არა გარეთ. იმ კონკრეტულ მომენტში კი გავაანალიზე, რომ მეც იმ მავნებლობის თანამონაწილე ვიყავი, რასაც ეს არხი აკეთებდა.

„მოამბეს“ ყოველდღე მზია ამაღლობელის მიმართ სოლიდარობით იწყებდი. რატომ აკეთებდი ამას? 

- პირველ რიგში, მივიჩნევ, რომ მზია ამაღლობელის პატიმრობა ძალიან დიდი უსამართლობაა და მეორე რიგში ის, რომ ამ ინფორმაციულ სიმახინჯეში ეს იყო შესაძლებლობა მუდმივად შემეხსენებინა მაყურებლისთვის, რა უსამართლობასთან გვაქვს საქმე. თითქოს მინდოდა მეთქვა, რომ ახლა რა ინფორმაციასაც გაგაცნობთ, გახსოვდეთ, რომ აი, ამ უსამართლობის ფონზე ხდება. თითქოს სხვასაც ფარულად მოვუწოდებდი გამოფხიზლებისკენ და ჩემთვისაც მუდმივი შეხსენება იყო, რომ მზიას პატიმრობა არ დამვიწყებოდა. დღემდე ასეა, მზია მეხმარება დღესაც, რომ არ მოვდუნდე. ყოველ დილით რომ ვიღვიძებ, პირველი, რასაც ვაკეთებ სოციალურ ქსელში ვპოსტავ მზიას გათავისუფლების მოთხოვნას! ჩემი მიზანია, რომ ეს არ დაგვავიწყდეს და ყურადღება არ გაგვეფანტოს. 

                                            
„საზოგადოებრივი მაუწყებელი რომ არ იყოს მიტაცებული და ჩემი საქმიანობა შეჩერებული, თქვენ აუცილებლად გაიგებდით რომ…“ - რამდენიმე თვეა ვასილ ივანოვ-ჩიქოვანი „სახალხო მოამბის“ წამყვანია. გადაცემაში, რომელიც ქუჩიდან მაუწყებლობს, სოციალურ საკითხებზე მოქალაქეებთან ერთად მსჯელობენ.
                                            

რას ნიშნავს შენთვის „სახალხო მოამბისთვის“ მუშაობა? 

- მიყვარს ხალხთან ურთიერთობა. ეს ჩემთვის ძალიან კარგი გამოცდილებაა, რადგან საპირისპირო მოსაზრებების მქონე ადამიანებსაც ვხვდები ქუჩაში და ეს მაძლევს შესაძლებლობას მათ დავაკვირდე, გავიგო რითი ხელმძღვანელობენ, რის შედეგად ფიქრობენ ასე და როგორ იმუშავა მათზე პროპაგანდამ. რაც მთავარია, მე მათზე არ ვბრაზდები, რადგან ვხვდები, რომ თუ ვინმეა მსხვერპლი, ისინი არიან. მათთან ურთიერთობით ვხვდები, რომ არსებობს ამ პროპაგანდასთან ბრძოლის რესურსი. ყველაზე დიდი პრობლემა არის ის, რომ არა მხოლოდ „მოამბეში“, ზოგადად მედიაში აღარ ისმის ხალხის ხმა. მათი ადგილი დაიკავეს პოლიტიკოსებმა. ახლახან ერთ-ერთ ინტერვიუს რომ ვწერდი, რესპონდენტმა მითხრა, მე კი ვილაპარაკებ, მაგრამ რა აზრი აქვსო. მე ვუპასუხე, რომ ბევრს თუ ვილაპარაკებთ, აქვს აზრი. „სახალხო მოამბე“ ამის საშუალებაა და მიხარია, რომ ამის ნაწილი ვარ მეც. 

საქართველოში დამოუკიდებელ მედიას მუშაობა რთულ პირობებში უწევს. 1 წელზე მეტია უკანონო პატიმარია „ბათუმელები“/„ნეტგაზეთის“ დამფუძნებელი და დირექტორი, მზია ამაღლობელი. „ქართული ოცნება“ მედიის შემზღუდავ საკანონმდებლო ცვლილებებს ერთიმეორის მიყოლებით იღებს. დაფინანსების გზების გადაკეტვა ერთ-ერთი მეთოდია, რასაც მმართველი პარტია მათ ჩასახშობად იყენებს. 

საზოგადოებრივმა მაუწყებელმა 2025 წლის 11 აპრილს სამსახურიდან გაათავისუფლა ვასილ ივანოვ-ჩიქოვანი და ნინო ზაუტაშვილი. დახურა გადაცემები „რეალური სივრცე“, „ამ შაბათ-კვირას“ და მათი გუნდის წევრებს, რომლებმაც ახალ შეთავაზებაზე უარი თქვეს, ხელშეკრულებები შეუწყვიტა. ისინი „პირველი არხის“ სარედაქციო პოლიტიკას ღიად აკრიტიკებდნენ და პოლიტიკურ გავლენებზე საუბრობდნენ.

„პირველმა არხმა“ მიმდინარე წლის 1 იანვრიდან სამსახურიდან გაათავისუფლა ტექნიკისა და ტექნოლოგიების საეთერო ჯგუფის პულტის რეჟისორი, კახა მელიქიძეც. საზოგადოებრივი მაუწყებელი „რეპუტაციის შემლახავი“ განცხადებების გავრცელების საყვედურობს და ხელფასს უქვითავს თანამშრომლებსაც.