„მედიის ადვოკატირების კოალიცია“ მმართველი პარტია „ქართული ოცნების“ საპატიო თავმჯდომარის, ბიძინა ივანიშვილის შვილის, ბერა ივანიშვილის მიერ ხელისუფლების მიმართ კრიტიკულად განწყობილი ტელევიზიების წინააღმდეგ სასამართლოში შეტანილ სარჩელს ეხმაურება და აღნიშნავს, რომ ეს სამართლებრივი ნაბიჯები ბიძინა ივანიშვილისა და „ქართული ოცნების“ მხრიდან დამოუკიდებელი მედიის წინააღმდეგ მიმართული სისტემური ზეწოლის პოლიტიკის გაგრძელებაა.

კოალიცია, რომელიც ადამიანის უფლებების დამცველ და მედიის საკითხებზე მომუშავე ორგანიზაციებს აერთიანებს, მიიჩნევს, რომ მსგავსი დავები ცენზურის დაწესების, საზოგადოებისთვის მნიშვნელოვანი გამოძიებებისა და ინფორმაციის მიწოდების შეზღუდვის იარაღად იქცევა:

„ეს საჩივრები თავისი არსით აშკარად ატარებს სამოქალაქო ჩართულობის წინააღმდეგ სტრატეგიული სარჩელების (SLAPP) ხასიათს და მათი გამოყენება არ ემსახურება რეპუტაციის დაცვის ლეგიტიმურ მიზნებს, პირიქით, ეს არის ბიძინა ივანიშვილის ოჯახის მიერ სახელმწიფო უწყებებზე, მათ შორის სასამართლოზე, საკუთარი ზეგავლენის გამოყენება დამოუკიდებელი მედიის გასაჩუმებლად“.

ორგანიზაცია აცხადებს, რომ მზარდი რეპრესიებისა და სისტემური ზეწოლის ფონზე, სრულ სოლიდარობას უცხადებს „TV პირველს“, „ფორმულას“ და ყველა იმ დამოუკიდებელ ჟურნალისტს, რომლებიც პროფესიული მოვალეობის შესრულებას აგრძელებენ. 

„თავისუფალი მედია არის დემოკრატიული სახელმწიფოს მთავარი საყრდენი და ვერანაირი შანტაჟი თუ სარჩელი ვერ აიძულებს მათ, შეწყვიტონ სიმართლის თქმა და საზოგადოების ინფორმირება“, - წერს „მედიის ადვოკატირების კოალიცია“.

„TV პირველისა“ და „ფორმულას“ წინააღმდეგ სარჩელი თბილისის საქალაქო სასამართლოში ბერა ივანიშვილის ადვოკატმა, დავით ასათიანმა დღეს შეიტანა. მისი თქმით, სარჩელი ეხება „იმ ფაქტების გავრცელებას, რომლებიც არის სიცრუეზე დაფუძნებული“ და ივანიშვილი „ამ ფაქტების შესაბამისი ფორმით უარყოფას და მის ცილისწამებად გამოცხადებას“ ითხოვს.  

ბერა ივანიშვილმა 30 სექტემბერს, სოციალურ ქსელში დაწერა, რომ მის მიმართ გაჟღერებულ „თითოეულ ბინძურ ცილისმწამებლურ ბრალდებასთან“ დაკავშირებით სამართლებრივ პასუხს მოითხოვდა.  

(ფოტო: „მითების დეტექტორი“)


ფაქტების გადამოწმების პორტალის - „მითების დეტექტორის“ ინფორმაციით, საზოგადოებრივი მაუწყებლის სამეურვეო საბჭოს თავმჯდომარის ახლად არჩეული  მოადგილის, დავით ქართველიშვილის მიერ გავრცელებული დეზინფორმაცია და მანიპულაციური შინაარსი წარსულში არაერთგზის გადაუმოწმებიათ. 

როგორც „მითების დეტექტორი“ წერს, ქართველიშვილის მიერ გავრცელებული გზავნილების სამიზნეები იყვნენ: დასავლური ინსტიტუტები და პოლიტიკოსები, უკრაინისა და მოლდოვის პრეზიდენტები, საქართველოს ოპოზიცია:

„გადამოწმებულ შემთხვევებში გვხვდება თვითმარქვია მედიაშინაარსის გავრცელება, განცხადებების კონტექსტის შეცვლა, გენდერული დეზინფორმაცია და კონსპირაციული თეორიები“. 

მასალაში - „ვის წინააღმდეგ ავრცელებდა დეზინფორმაციას საზოგადოებრივი მაუწყებლის სამეურვეო საბჭოს თავმჯდომარის ახალი მოადგილე?“ „მითების დეტექტორს“ თავმოყრილი აქვს მაგალითები, რომლებიც „აჩვენებს, რა მტკიცებებს ავრცელებდა საზოგადოებრივი მაუწყებლის სამეურვეო საბჭოს თავმჯდომარის ახალი მოადგილე, ვის წინააღმდეგ იყო ისინი მიმართული და რომელი მედიასაშუალებები აძლიერებდნენ მათ“. მათ შესახებ ვრცლად ამ ლინკზე იხილავთ.

„მითების დეტექტორის“ მიერ გადამოწმებული მონაცემებით, დავით ქართველიშვილი მათ შორის, ავრცელებდა დეზინფორმაციას, თითქოს:

• გაეროს ანგარიში პედოფილიასა და ზოოფილიას ახალისებს, შვეიცარიაში კი ინცესტი კანონითაა დაშვებული;
• ეველინ ფარკასი საქართველოს ომში ჩართვისკენ მოუწოდებდა;
•  ABC News-ის თანამშრომელი კამალა ჰარისის მხილების შემდეგ დაიღუპა. 

საზოგადოებრივი მაუწყებლის სამეურვეო საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილედ დავით ქართველიშვილი 6 წლის ვადით 29 ოქტომბერს აირჩიეს. მისი კანდიდატურა სამეურვეო საბჭოს თავმჯდომარემ, ვასილ მაღლაფერიძემ დაასახელა და მხარი, ლაშა ტუღუშისა და ლიკა ბასილაია-შავგულიძის გარდა, ყველამ დაუჭირა. 

ქართველიშვილი პარლამენტმა საზოგადოებრივი მაუწყებლის სამეურვეო საბჭოს წევრად საპარლამენტო ოპოზიციის კვოტით, „ხალხის ძალის“ წარდგინებით 2026 წლის ივნისში აირჩია. 

ფაქტების გადამოწმების პორტალი „მითების დეტექტორი“ წერს, რომ სახელისუფლებო სარედაქციო პოლიტიკის მქონე ტელეკომპანიების, „იმედისა“ და „რუსთავი 2“-ის ფეისბუქ გვერდებზე დაკვირვების ფარგლებში კიდევ 445 ყალბი ანგარიში გამოავლინეს, „რომლებიც მაღალი პოლიტიკური თანამდებობის პირების, ასევე ხელისუფლების მხარდამჭერი ფილოსოფოსის კონსპირაციულ და ანტიევროპულ პოსტებს კოორდინირებულად იწონებენ და სახელისუფლებო გზავნილების მხარდაჭერის იმიტირებას ქმნიან“.  

„წინა კვლევის ფარგლებში „მითების დეტექტორმა“ ხელოვნური ინტელექტით გენერირებული პროფილის ფოტოებით მოქმედი 434 ანგარიში გამოავლინა, რომლებიც ამჟამად დეაქტივირებულია. იმის დასადგენად, რამდენად აღმოიფხვრა მსგავსი პრაქტიკა, მონიტორინგი ტელეკომპანიების „იმედისა“ და „რუსთავი 2-ის“ პოსტებზე გაგრძელდა.

„მითების დეტექტორის“ მიერ გამოვლენილი ანგარიშების ნაწილი ემთხვევა არასამთავრობო ორგანიზაცია ISFED-ის მიერ ოქტომბერში გამოვლენილ პროფილებს, რომლებიც „ინტერპრესნიუსის“ პოსტებზე „ქართული ოცნების“ წარმომადგენლების მხარდაჭერის იმიტირებას ახდენდნენ. მონიტორინგი აჩვენებს, რომ ამ ანგარიშების აქტივობა მხოლოდ „ინტერპრესნიუსით“ არ შემოიფარგლება და საეჭვო პროფილები სახელისუფლებო სარედაქციო პოლიტიკის მქონე სხვა მედიასაშუალებების  პოსტებზეც რეაგირებდნენ. 

წინა კვლევის მსგავსად, მონიტორინგმა ანგარიშების ვიზუალური დუბლირების შემთხვევები, ასევე AI-გენერირებული პროფილის ფოტოებისთვის დამახასიათებელი ანატომიური და გეოლოკაციური შეუსაბამობები გამოავლინა. ამასთანავე, გამოიკვეთა ახალი ტენდენცია, რომელიც აჩვენებს, რომ ანგარიშების უმეტესობას პროფილები აქვთ დახურული, მათი ნაწილი კი ადრე გამოვლენილი და დეაქტივირებული პროფილების ვიზუალს ატარებს“.

„მითების დეტექტორმა“ მონიტორინგის შედეგად რამდენიმე საერთო ქცევითი მახასიათებელიც გამოავლინა. მაგალითად, ანგარიშების უმრავლესობა ორ დღეშია შექმნილი, 445 ანგარიშიდან 316-ის პროფილის ფოტო ხელოვნური ინტელექტით გენერირებული გამოსახულებაა, გამოვლენილი ანგარიშების უმეტესობას კი პროფილები დახურული აქვს:  

„445 ანგარიშიდან 300-ს ფეისბუქის Locked Profile ფუნქცია აქვს გააქტიურებული, რაც პროფილზე საჯაროდ ხელმისაწვდომი ინფორმაციის ხილვადობას ზღუდავს. ეს მახასიათებელი განსხვავდება „მითების დეტექტორის“ წინა კვლევაში გამოვლენილი 434 AI-გენერირებული ტროლის ქსელისგან, რომლის წაშლის შემდეგაც ახალი ანგარიშების ქცევაში შესაძლო ტაქტიკური ცვლილება იკვეთება“. 

როგორც „მითების დეტექტორი“ წერს, სანდოობის გასაზრდელად პროფილებში მითითებულია რეალური სამუშაო ადგილები და სასწავლებლები, მათ შორის „რადიო თავისუფლება“ და „TV პირველიც“.

კვლევის მიხედვით, „იმედისა“ და „რუსთავი 2“-ის ფეისბუქ პოსტების რეაქციების ანალიზი აჩვენებს, რომ „საეჭვო ანგარიშების მობილიზება ძირითადად რამდენიმე მაღალი პოლიტიკური თანამდებობის პირის (ირაკლი კობახიძე, შალვა პაპუაშვილი, კახი კალაძე) სტრატეგიულ გზავნილებზე ხდება, გამონაკლისის სახით კი, მნიშვნელოვან სამთავრობო განცხადებაზე (საგარეო საქმეთა სამინისტროს განცხადება პარტიების აკრძალვის პროცესზე ევროკავშირის კრიტიკის საპასუხოდ), პირის (ბიძინა ივანიშვილის დასწრება პარტიულ ღონისძიებაზე) და ხელისუფლების მხარდამჭერი ფილოსოფოსის (ზაზა შათირიშვილი) კონსპირაციულ და ანტიდასავლურ გზავნილებზე“. 

ვრცლად რა გზავნილების მხარდაჭერის გასაძლიერებლად გამოიკვეთა ყალბი ანგარიშების კოორდინირებული აქტივობა, წაიკითხეთ „მითების დეტექტორის“ კვლევაში - „სახელისუფლებო ტროლების „ხილული ხელი“: 445 ტროლის კოორდინირება „დიფ სთეითის“, დასავლეთისა და ოპოზიციის წინააღმდეგ“. 

ტელეკომპანია „ფორმულამ“, რომელმაც შენობაში გაჩენილი ხანძრის გამო გუშინ პირდაპირ ეთერში მუშაობა შეწყვიტა, საინფორმაციო მაუწყებლობა დღეს, 20:00 საათზე განაახლა. ნინო ჟიჟილაშვილმა პირდაპირ ეთერში დაბრუნებისას თქვა, რომ ტექნიკური წინააღმდეგობები ნაწილობრივ აღმოფხვრილია.  

„დავიწყებთ მადლობით, პირველ რიგში, მეხანძრე-მაშველების მისამართით, მათ გადაარჩინეს ჩვენი მეგობრების სიცოცხლე. მადლობა მაყურებელს, თქვენი მხარდაჭერა იყო ძალიან ძლიერი, რამაც ჩვენ კიდევ ერთხელ გაგვამხნევა. „ფორმულა“ იმუშავებს მანამდე, ვიდრე თქვენ დაგჭირდებით ნამდვილი ამბების გასაგებად, ვიქნებით თქვენი კითხვების დასასმელად, თქვენი ინტერესის დასაცავად, ჩვენი საერთო მიზნების ერთად მისაღწევად. ეს არხი არის თქვენი და ყველაფერს გააკეთებს, რომ იმუშაოს თქვენთვის, რადაც არ უნდა დაუჯდეს ეს თითოეულ ჩვენგანს“, - ამ სიტყვებით დაიწყო ჟიჟილაშვილმა გადაცემა „ახალი ფორმულა“. 

ვაჟა-ფშაველას გამზირზე მდებარე ბიზნეს ცენტრში, რომლის რამდენიმე სართულზეც „ფორმულაა“ განთავსებული, ხანძარი გუშინ, შუადღით გაჩნდა. 

მე-17 სართულზე, ტელევიზიის ნიუსრუმში მყოფმა 22-მა ადამიანმა შენობა მეხანძრე-მაშველების დახმარებით დატოვა. დაკვამლიანების გამო ისინი შენობიდან გამოსვლას ერთ საათზე მეტხანს ვერ ახერხებდნენ. 

„ახალ ფორმულაში“ სტუმრობისას ტელეკომპანია „ფორმულას“ გენერალურმა დირექტორმა, მიშა მშვილდაძემ თქვა, რომ მათი მოვალეობაა ის, რაც გუშინ ხანძარს გადაურჩა, გადაურჩეს ყველაფერს.

„არანორმალურია მდგომარეობა, როდესაც ფინანსური შეზღუდვების გამო ჩვენი ზომის რეიტინგის ტელევიზია ვერ ახერხებს იმას, რომ აქ იყოს სტაბილური ფინანსური მდგომარეობა და გუშინდელმა დღემ მე დამანახა ამის უზრუნველყოფის დრამატული აუცილებლობა და იმედი მაქვს, რომ მარტო მე არ ვარ ახლა ასეთი, არამედ ყველამ დაინახა რამდენად მნიშვნელოვანია, რომ „ფორმულა“ არსებობდეს“. 

მშილდაძემ მიმართა მაყურებლებსაც და პარტნიორებსაც, რომ „ახლა არის ზუსტად ის მომენტი, როცა „ფორმულას“ სჭირდება დახმარება და ახლა არის ზუსტად ის მომენტი, როცა „ფორმულას“ შეუძლია გადავიდეს ისეთ მოდელზე, იმდენ ხალხთან იყოს პარტნიორულ ურთიერთობაში, რომ იყოს სრულად ანგარიშვალდებული საზოგადოების წინაშე“.

„ჩვენ გვინდა გავხდეთ სახალხო ტელევიზია, აი, ასე მარტივად რომ ვთქვათ, რომ ჩვენი მაუწყებლობის კონტრიბუტორი იყოს თითოეული ადამიანი, ვისაც რამდენი შეუძლია და თვლის საჭიროდ, რომ შეუძლია გაიღოს იმისთვის, რასაც ჩვენ ვაკეთებთ. ვინც თვლის, რომ ის, რასაც ჩვენ ვაკეთებთ, არის ღირებული, ჩვენ ამის შესაძლებლობას მივცემთ ყველას და დიდი იმედი გვაქვს, რომ ამით ჩვენ შევქმნით ახალ მდგრად მოდელს მედიის საქმიანობის საქართველოში და აი, ამ ტიპის პრობლემატურ გარემოში, როგორიც ახლა საქართველოშია, რომელიც არა მგონია, რომ მარტო საქართველოში არსებობდეს. არსებობს ბევრგან, სადაც ადამიანს თავს გაუდის და დღეს საქართველოში ადამიანებს თავს გაუვიდათ და ამიტომაც ვართ ჩვენ ასეთ მდგომარეობაში, რომ სხვა გზა არ გვაქვს, გარდა იმისა, რომ ვთხოვოთ საზოგადოებას დახმარება და შევთავაზოთ პარტნიორობა და მათი ინტერესის აბსოლუტურად და სრულად წარმოდგენა. ვთხოვოთ დახმარება ყველა ჩვენს პარტნიორს და ასევე, ყველა ახალ პარტნიორს, ვისთანაც შეგვიძლია პარტნიორობა დავამყაროთ და ჩვენ გვაქვს რესურსი, რომ მათთან პარტნიორული ურთიერთობა გვქონდეს, მათ ჩვენთან სარეკლამო ტიპის ურთიერთობა ჰქონდეთ. აი, ახლა არის ზუსტად ის დრო, როცა ეს უნდა გავაკეთოთ, იმიტომ რომ საცოდაობაა, ცეცხლგადარჩენილ „ფორმულას“ რომ კიდევ რამე დაემუქროს“, - თქვა მიშა მშვილდაძემ. 

შინაგან საქმეთა სამინისტროში „მედიაჩეკერს“ უთხრეს, რომ ბიზნეს ცენტრში მომხდარ ხანძარზე გამოძიება მიმდინარეობს სისხლის სამართლის კოდექსის 187-ე მუხლით, რაც გულისხმობს სხვისი ნივთის დაზიანებას ან განადგურებას ცეცხლის წაკიდებით. 

ვრცლად, ტელეკომპანია „ფორმულაში“ 4 ნოემბერს განვითარებულ მოვლენებზე იხილეთ აქ. 

ტელეკომპანია „ფორმულა“, რომელმაც შენობაში გაჩენილი ხანძრის გამო მაუწყებლობა შეწყვიტა, მადლობას უხდის ყველას, „ვინც ამ რთულ ვითარებაში მხარდაჭერა და სოლიდარობა“ გამოუცხადა და იმედოვნებს, რომ ხვალ საღამოს მაუწყებლობის აღდგენას შეძლებს.

„“ფორმულას“ გუნდის სახელით, მადლობას ვუხდით ყველას, ვინც ამ რთულ ვითარებაში მხარდაჭერა და სოლიდარობა გამოგვიცხადა. თქვენი თანადგომა ჩვენთვის ძალიან მნიშვნელოვანია.

მადლობას ვუხდით მეხანძრე-მაშველებს, რომლებიც ხანძრის ჩაქრობის პროცესში მონაწილეობდნენ.

ჩვენი გუნდი ყველაფერს აკეთებს იმისთვის, რომ რაც შეიძლება მალე დავუბრუნდეთ მაყურებელს. ვიმედოვნებთ, რომ უსაფრთხოების ნორმების დაცვით, შესაბამისი სამსახურების დროული მუშაობისა და ტექნიკური შესაძლებლობების გათვალისწინებით, ხვალ საღამოს მაუწყებლობის აღდგენას შევძლებთ.

ამ დროისთვის ხანძრის გამომწვევი მიზეზი და მიყენებული ზარალის მასშტაბი დადგენილი არ არის. დამატებითი ინფორმაციის მიღებისთანავე საზოგადოებას მას აუცილებლად მივაწვდით“, - წერს „ფორმულა“.

ვაჟა-ფშაველას გამზირზე მდებარე ბიზნეს ცენტრში, რომლის რამდენიმე სართულზეც ტელეკომპანია „ფორმულაა“ განთავსებული, ხანძარი დღეს, შუადღით გაჩნდა. ამ დროს ეთერში გადაცემა „ფორმულას დღე“ გადიოდა, რომლის წამყვანმაც, ირაკლი კიკნაველიძემაც, დაახლოებით 15:43 წუთზე, თქვა, რომ ტელევიზიის შენობაში კვამლი იყო და პირდაპირ ეთერში მაუწყებლობა შეწყვიტა.

მე-17 სართულზე მყოფი 22 ადამიანი დაკვამლიანების გამო შენობის დატოვებას ვერ ახერხებდა. 

„22 ადამიანი ვართ 17-ე სართულზე თავმოყრილი ერთად ნიუსრუმში. მეხანძრეები მოვიდნენ და გვითხრეს რომ ჯერ ვერ გაგვიყვანენ, რადგამ ძლიერი კვამლია ქვედა სართულებზე. ველოდებით დამატებით ძალებს“, - დაწერა ირაკლი კიკნაველიძემ სოციალურ ქსელში.

მოგვიანებით, დაახლოებით 17:00 საათზე, მათ ბიზნეს ცენტრის შენობა მეხანძრე-მაშველების დახმარებით დატოვეს. 

ბიზნეს ცენტრიდან გამოსვლის შემდეგ „ფორმულას“ წამყვანმა, სოფო ვარდიაშვილმა „მედიაჩეკერს“ უამბო, რომ გამოშვებისთვის ემზადებოდნენ, როდესაც ძლიერი სუნი იგრძნეს და შემდეგ უკვე კვამლიც დაინახეს:

„თავიდან კვამლი ძლიერი არ იყო, რა თქმა უნდა, მაგრამ მერე გავიგეთ, რომ რომელიღაცა ქვედა სართულზე იყო ცეცხლი და ეს კვამლი ამოდიოდა ზემოთ. მერე ვცადეთ კიბით ჩასვლა, ჩავედით კიდეც, მაგრამ რაღაც ეტაპამდე შევძელით მისვლა იმიტომ, რომ ძალიან ძლიერი კვამლი იყო კიბეზე და მოგვიწია, რომ ამოვბრუნებულიყავით უკან. ლიფტებიც გაითიშა, მერე უკვე გათიშეს და ლიფტით სარგებლობა, რა თქმა უნდა, არ იყო უსაფრთხო. ვცდილობდით, რომ მოგვეძებნა ჩვენს სართულზე, მე-17 სართულზე ვიყავით ჩვენი ტელევიზიის თანამშრომლები და სტუმრებიც გადაცემების, და ვცდილობდით, რომ მოგვეძებნა ისეთი ადგილი, სადაც ნაკლები კვამლი იქნებოდა. მერე შევედით ნიუსრუმში და იქ გავაღეთ ფანჯრები, მერე რაღაც ეტაპზე ჟალუზები ჩამოგვლიჯეთ იმიტომ, რომ ისინი ფანჯრების გაღებას, კარგად გაღებას ხელს უშლიდა და მერე ბოლომდე გავაღეთ ფანჯრები. რაღაც ეტაპზე უკვე კვამლი ძალიან ძლიერი იყო და სიმართლე რომ ვთქვა, ამ მომენტში მართლა ცოტა შემეშინდა, მაგრამ მერე მაშველებიც მოვიდნენ, ჩვენთან შემოვიდნენ და გვითხრეს, რომ ყველაზე უსაფრთხო ადგილი იყო ნიუსრუმი და აქ დავრჩენილიყავით. არ ვიცი, მგონი განიხილებოდა რაღაცა ვერსია გარედან, ფანჯრიდან გადმოსვლის, მაგრამ მერე ცეცხლი რომ ჩააქრეს, კვამლიც ნელ-ნელა გაიფანტა და შიდა კიბით ჩამოგვიყვანეს ნაწილ-ნაწილ. 22 ადამიანი ვიყავით ნიუსრუმში“. 

სიუჟეტს ამზადებდა ჟურნალისტი ნინი ბალანჩივაძეც, როდესაც დაკვამლიანება შეამჩნია: „ვაპირებდი, რომ ჩამეწერა რესპონდენტი, სიუჟეტისთვის ვემზადებოდი და ამ დროს ისეთი დაკვამლიანება გაჩნდა, რომ გადაადგილება შეუძლებელი გახდა. ვერ ჩამოვედით ვერც კიბით. შემდგომ უკვე, დაახლოებით 40 წუთში, ამოვიდნენ მაშველები, მეხანძრეები და გვითხრეს, რომ ეძებდნენ გზებს, როგორ ჩავეყვანეთ უსაფრთხოდ და ჯამში, უხეშად რომ ვთქვათ, საათ-ნახევარში შევძელით, რომ ჩამოვსულიყავით უკვე კიბეების მეშვეობით ქვემოთ“. 

„ფორმულას“ წამყვანმა, გიორგი თარგამაძემ კი „მედიაჩეკერთან“ საუბრისას თქვა, რომ „საკმაოდ ტოქსიკური გამონაბოლქვი იყო, იმიტომ რომ კაბელები იწვოდა ძირითადად, როგორც ჩანს, მაგრამ არავის ჯანმრთელობას საფრთხე არ ემუქრება“. თარგამაძის თქმით, როგორც თანამშრომლებმა ნახეს, აპარატურა - არა, მაგრამ დაზიანებულია ოპტიკური კაბელი, რაც ტელევიზიისთვის სერიოზული პრობლემაა. 

ხანძრის ლიკვიდირების შემდეგ, საგანგებო სიტუაციების მართვის სამსახურის უფროსმა, თემურ მღებრიშვილმა მედიასთან საუბრისას თქვა, რომ ხანძრის შედეგად არავინ დაშავებულა და ადგილზე 150-მდე მეხანძრე-მაშველი და 25 სახანძრო ავტოტექნიკა იყო მობილიზებული. რომელ სართულზე გაჩნდა ხანძრის კერა და რამ გამოიწვია ის, მღებრიშვილს ეს დაზუსტებით არ უთქვამს: „ამ ეტაპზე მაგას ვერ დაგიდასტურებთ, რომელ სართულზე იყო ზუსტად კერა, თუმცაღა მთელს შენობაში იყო გავრცელებული ხანძრის კერა შახტაში. დაახლოებით, ქვედა სართულებზე იყო, დიახ, საწყისი“. 

„ქართული ოცნების“ საპატიო თავმჯდომარის, ბიძინა ივანიშვილის შვილი, ბერა ივანიშვილი ხელისუფლების მიმართ კრიტიკულად განწყობილ ტელევიზიებს სასამართლოში უჩივის. 

საზოგადოებრივი მაუწყებელი წერს, რომ „TV პირველისა“ და „ფორმულას“ წინააღმდეგ სარჩელი თბილისის საქალაქო სასამართლოში ბერა ივანიშვილის ადვოკატმა, დავით ასათიანმა შეიტანა. მისი თქმით, სარჩელი ეხება „იმ ფაქტების გავრცელებას, რომლებიც არის სიცრუეზე დაფუძნებული“ და ივანიშვილი „ამ ფაქტების შესაბამისი ფორმით უარყოფას და მის ცილისწამებად გამოცხადებას“ ითხოვს. 

„მთლიანად სიუჟეტი არის ვრცელი, მაგრამ ჩვენ ამ შემთხვევაში გვაქვს რამდენიმე ფაქტი, რაც გავრცელებულია ყველანაირი გადამოწმების, ჟურნალისტური გულისხმიერების და მსგავსი საფუძვლების გარეშე, პირდაპირ ეხება დანაშაულის დაბრალებას, მის კრიმინალურ გარჩევებთან რაღაც ჰიპოთეტურ კავშირს. სარჩელის დეტალებს უფრო მოგვიანებით გავაცნობთ საზოგადოებას...

მოგეხსენებათ, რომ მოსარჩელე არის მუსიკოსი, პროდიუსიერი, კომპოზიტორი და მას არანაირი შეხება პოლიტიკასთან არ აქვს, მაგრამ, სამწუხაროდ, მის წინააღმდეგ მაინც ვრცელდება დეფამაციური განცხადებები. მოსარჩელის უფლებაა, ამას დაუპირისპირდეს სამართლებრივად. იმ ადამიანებმა, ვინც ცილისმწამებლური განცხადებები შეგნებულად თუ შეუგნებლად გაავრცელეს, სამოქალაქო სამართლებრივი წესით პასუხი უნდა აგონ“, - ამბობს ასათიანი „პირველ არხთან“. 

ტელეკომპანიებს სარჩელი ჯერ არ ჩაბარებიათ. 

ბერა ივანიშვილმა 30 სექტემბერს, სოციალურ ქსელში დაწერა, რომ მის მიმართ გაჟღერებულ „თითოეულ ბინძურ ცილისმწამებლურ ბრალდებასთან“ დაკავშირებით სამართლებრივ პასუხს მოითხოვდა. 

ადამიანის უფლებადამცველი საერთაშორისო ორგანიზაცია Amnesty International-ი აზერბაიჯანში დაკავებული ჟურნალისტების ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესების შესახებ წერს და აცხადებს, რომ საპატიმროში მათ სათანადო სამედიცინო დახმარება არ მიეწოდებათ. 

ორგანიზაციის ცნობით, Meydan TV-ის მთავარ რედაქტორს, აინურ ელგუნაშს, რომელსაც თირკმლის სერიოზული დაავადება აწუხებს და ექიმების რეკომენდაციით, სასწრაფო ქირურგიული ჩარევა ესაჭიროება, 2026 წლის 18 ოქტომბერს პენიტენციური სამსახურის სამედიცინო დაწესებულებაში გადაიყვანეს, თუმცა ოპერაცია არ ჩატარებია, მას გულმკერდის არეში სიმსივნეებიც აღმოაჩნდა.

26 ოქტომბერს, ბაქოს მძიმე დანაშაულთა სასამართლომ არ დააკმაყოფილა ელგუნაშის შინაპატიმრობის შუამდგომლობაც, „მიუხედავად სამედიცინო მტკიცებულებებისა, რომლებიც ადასტურებს, რომ მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა ყოველდღიურად უარესდება“.

Amnesty International-ის ინფორმაციით, სამედიცინო დახმარების გარეშე არიან დარჩენილნი სხვა ჟურნალისტებიც: აითაჯ თაფდიგი, რომელსაც ცხვირის ძგიდის გამრუდება აქვს, უკვე 22 თვეზე მეტია ოტორინოლარინგოლოგის მომსახურებას ვერ იღებს; შამშად აღა, რომელსაც კუჭის წყლილი აქვს და ესაჭიროება შესაბამისი სამედიცინო მომსახურება იმ სამკურნალო დაწესებულებაში, სადაც ის გადაიყვანეს. 

ორგანიზაცია აღნიშნავს, რომ სამივე მათგანი, Meydan TV-ის ყველა იმ ჟურნალისტთან ერთად, რომლებიც შეთითხნილი და პოლიტიკურად მოტივირებული ბრალდებების სამიზნეები არიან, დაუყოვნებლივ უნდა გათავისუფლდნენ.

აზერბაიჯანის პრეზიდენტისადმი მიმართავში Amnesty International-ი მიუთითებს, რომ აუცილებელი სამედიცინო დახმარების გაწევაზე უარს ეუბნებიან სხვა დამოუკიდებელი მედიასაშუალებების, მაგ: Toplum TV-ისა და Abzas Media-ს თვითნებურად დაკავებულ ჟურნალისტებსაც, რაც შეიძლება გაუტოლდეს სასტიკ, არაადამიანურ ან დამამცირებელ მოპყრობას ან სასჯელს.

ორგანიზაცია წერს, რომ მათ მიიღეს ცნობები იმის შესახებაც, რომ დაკავებული ჟურნალისტები გახდნენ პოლიციისა და სასჯელაღსრულების სისტემის წარმომადგენლების მხრიდან წამებისა და სხვა სახის არასათანადო მოპყრობის, მათ შორის სექსუალური ძალადობისა და ფიზიკური თავდასხმის მსხვერპლნიც. 

აზერბაიჯანის პრეზიდენტისადმი გაგზავნილი წერილი Amnesty International-მა მისი კამპანიის ფარგლებში გამოაქვეყნა და სხვებსაც მოუწოდებს მოქმედებისკენ, მიმართონ ილჰამ ალიევს თავიანთი სიტყვებით ან გამოიყენონ წერილის შაბლონი. 

ორგანიზაციის ცნობით, 2023 წლის ნოემბრიდან მოყოლებული აზერბაიჯანში დაახლოებით 30 ჟურნალისტი და მედიის წარმომადგენელია დაკავებული, 2024 წლის 6 დეკემბრის შემდეგ დაკავებულთაგან სულ მცირე 12 პირი დაკავშირებულია Meydan TV-სთან, ბაქოს ჟურნალისტიკის სკოლასთან და სხვა დამოუკიდებელ მედიასაშუალებებთან. Amnesty International-ი წერს, რომ მათ ბრალი ედებათ სისხლის სამართლის კოდექსის 206.3.2-ე მუხლით („უცხოური ვალუტის კონტრაბანდა“) - „ბრალდება, რომელიც აზერბაიჯანში არა ერთხელ თვითნებურად იქნა გამოყენებული დამოუკიდებელი მედიის, მათ შორის Abzas Media-სა და Toplum TV-ის გასაჩუმებლად“.

„2026 წლის 12 ოქტომბერს სახელმწიფო საგადასახადო სამსახურმა 12-ვე ბრალდებულის წინააღმდეგ შეიტანა კოლექტიური სამოქალაქო სარჩელი 79 089 აზერბაიჯანული მანათის (46 500 აშშ დოლარი) ოდენობით, ინდივიდუალური პასუხისმგებლობის განსაზღვრის გარეშე, რაც კიდევ ერთხელ მიუთითებს იმაზე, რომ მიმდინარე პროცესი არ შეესაბამება სამართლიანი სასამართლო განხილვის სტანდარტებს“.

ორგანიზაცია აღნიშნავს, რომ ადვოკატების თქმით, დაკავებული ჟურნალისტები უკიდურესად გადატვირთულ საკნებში იმყოფებოდნენ (8-10 ადამიანისთვის განკუთვნილ საკნებში 15-18 დაკავებული იყო მოთავსებული), 

რამდენიმემ კი პოლიციისა და სასჯელაღსრულების დაწესებულების წარმომადგენლების მხრიდან წამებისა და სხვა სახის არასათანადო მოპყრობის შესახებ განაცხადა: ულვია გულიევას პოლიციელები ორჯერ დაემუქრნენ გაუპატიურებით და მასზე ფიზიკურად იძალადეს, აისელ უმუდოვა 2024 წლის 6 დეკემბერს, დაკავებისას პოლიციელებმა სექსუალურად შეავიწროვეს, ხაიალა აღაევამ - ფსიქოლოგიური ძალადობის, ნურლან გაჰრამანლიმ კი ფიზიკური თავდასხმის შესახებ განაცხადა. როგორც ის წერს, ეს ბრალდებები სათანადოდ არ გამოძიებულა, ულვია გულიევა კი, რომელსაც რეგულარული ინექციები ესაჭიროება, კვლავაც შესაბამის სამედიცინო დახმარებას საჭიროებს:

„Amnesty International-მა დააფიქსირა გენდერული ნიშნით ანგარიშსწორების პრაქტიკა, რომელიც მიმართულია იმ ქალების გაჩუმებისკენ, რომლებიც აკრიტიკებენ ხელისუფლებას ან ადამიანის უფლებებს იცავენ“.

ცნობისთვის, პრესის თავისუფლების დამცველი საერთაშორისო ორგანიზაციის, „რეპორტიორები საზღვრებს გარეშეს“ (RSF) 2026 წლის ანგარიშის მიხედვით, აზერბაიჯანში მედიის თავისუფლების ხარისხი 23.95 ქულით არის შეფასებული და 180 ქვეყნიდან 171-ე ადგილს იკავებს. 

სერბეთის საპარლამენტო არჩევნებში მოქმედი პრეზიდენტის, ალექსანდრ ვუჩიჩის პარტიის ოპოზიციურ „სტუდენტურ სიასთან“ დამარცხების შემდეგ, სერბეთის საზოგადოებრივი მაუწყებლის [RTS] დირექტორი, მანია გრჩიჩი გადადგა, მანამდე კი საინფორმაციო პროგრამის მთავარი რედაქტორი, ბოიანა მლადენოვიჩი თანამდებობიდან გაათავისუფლა. 

როგორც Reuters-ი წერს, გრჩიჩმა გადადგომის გადაწყვეტილება პროფკავშირების წარმომადგენლებთან მოლაპარაკებების შემდეგ მიიღო. მისი განცხადებით, ის აცნობიერებს, რომ საზოგადოების გარკვეულ ნაწილისთვის მისი თანამდებობაზე დარჩენა „დროებით ცვლილებების შემაფერხებელ გარემოებად აღიქმება“. 

მანია გრჩიჩი სერბეთის რადიოსა და ტელევიზიის გენერალურ დირექტორად 2026 წლის 11 თებერვალს დაინიშნა .  

RTS-ის სამეთვალყურეო საბჭომ კი გენერალური დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლის არჩევის პროცედურა დაიწყო და დაინტერესებულ თანამშრომლებს განაცხადების შეტანისკენ მოუწოდა.

ცნობისთვის, 26 ოქტომბერს, ვოევოდინის საზოგადოებრივი მაუწყებლის, RTV-ის წამყვანმა, გორან ერორმა ინფორმაციის მრავალწლიანი დამალვისა და მოვლენების ცალმხრივი გაშუქებისთვის მაყურებელს პირდაპირ ეთერში ბოდიში მოუხადა.

ამავე დღს თანამდებობა დატოვა RTV-ის პირველი არხის მთავარი რედაქტორის მოვალეობის შემსრულებელმა ნენად ჩაჩიჩმაც. 

რუსული დამოუკიდებელი გამოცემის, „ნოვაია გაზეტას“ ვებგვერდზე რედაქტორთა ჯგუფის სახელით გამოქვეყნებული განცხადების მიხედვით, 9 ნოემბრიდან გამოცემა საქმიანობას წყვეტს:

„ჩვენ მოგვკლეს. 9 ნოემბერს შუქს ჩავაქრობთ სახლში, სადაც 30 წელი ვცხოვრობდით, სერვერებს გამოვრთავთ და წავალთ. გაზეთი აღარ არსებობს. რუსეთის ხელისუფლებამ და სპეცსამსახურებმა რედაქციას საქმიანობის შეწყვეტა აიძულეს“.

სარედაქციო წერილში აღნიშნულია, რომ გამოსახლების წერილთან ერთად, „ნოვაია გაზეტას“ გაუუქმეს დონაციის სისტემა, რომელიც მათ მკითხველებისგან შემოწირულებების მიღების საშუალებას აძლევდა:

„საომარი მოქმედებების დაწყების შემდეგ ჩვენ, ისევე როგორც ყველა სხვა ჟურნალისტს, წაგვართვეს შესაძლებლობა გველაპარაკა აწმყოს ყველაზე მნიშვნელოვან და ტრაგიკულ მოვლენებზე. მიიღეს კანონები, რომლებმაც ქვეყანაში ცენზურა დააბრუნა. შემდეგ ეს ცენზურა პრაქტიკულად ადამიანის ცხოვრების ყველა სფეროზე გავრცელდა. 

ხელისუფლებამ დაბლოკა ჩვენი ყველა ინტერნეტ რესურსი. სახელმწიფომ წაგვართვა სტამბა, ხოლო სხვა სტამბებში დასაქმებულმა სპეცსამსახურების ოფიცრებმა და ცენზორებმა უარი თქვეს გაზეთის დაბეჭდვაზე. ჩვენი მრავალი თანამშრომელი იძულებული გახდა ქვეყანა დაეტოვებინა. შემდეგ სახელმწიფომ ჩამოგვართვა მასმედიის რეგისტრაცია, წაგვართვა უფლება, რომ საკუთარი შრომით გვეშოვნა საარსებო წყარო“. 

სარედაქციო ჯგუფი წერს იმ დევნასა და რეპრესიებზეც, რომლებსაც „ნოვაია გაზეტა“ და მისი ჟურნალისტები რუსეთში განიცდიან. წერილში მოყვანილია მთავარ რედაქტორ დმიტრი მურატოვზე განხორციელებული თავდასხმა, ჟურნალისტ ელენა მილაშინის გატაცება და ცემა, გაზეთის მმართველი რედაქტორის, ოლეგ როლდუგინის დაკავება, ჩატარებული ჩხრეკები:

„წელს, სექტემბერში, მთელი რედაქციის პერსონალი „უცხოელ აგენტად“ გამოაცხადეს, სიაში ასზე მეტი ადამიანი ჩაწერეს - ჟურნალისტები და ავტორები. თითქმის ხუთი წლის განმავლობაში ჩვენ შევძელით სპეცსამსახურების ალყაში მუშაობა. და ახლა – მორჩა. ჩვენ „მკვლელ ზონაში“ აღმოვჩნდით. ეს მხოლოდ ჩვენი პირადი ისტორია არ არის. ეს არის ქვეყნისა და საზოგადოების ისტორია, რომელსაც ზუსტად ასე ანადგურებენ“.

„რეპორტიორები საზღვრებს გარეშემ“ 7 ოქტომბერს, „ნოვაია გაზეტას“ სპეციალური კორეპონდენტის, ანა პოლიტკოვსკაიას მკვლელობის მე-20 წლისთავზე დაწერა, რომ ამ წლების განმავლობაში, რუსეთში დამოუკიდებელი ჟურნალისტიკისთვის ხელმისაწვდომი სივრცე თანდათან და სისტემატურად შემცირდა: 

„2022 წელს, რუსეთის უკრაინაში შეჭრის შემდეგ, პრაქტიკულად ყველა დამოუკიდებელი მედიასაშუალება აიკრძალა, დაიბლოკა, „უცხოეთის აგენტად“ ან „არასასურველ ორგანიზაციად“ გამოცხადდა, ან იძულებული გახდა, საქმიანობა ქვეყნის ფარგლებს გარეთ გაეგრძელებინა.

„ნოვაია გაზეტა“, ანა პოლიტკოვსკაიას გაზეთი, ამ რეპრესიების კლასიკური მაგალითია. 2000 წლიდან მოყოლებული, გაზეთის 6 ჟურნალისტი და კონტრიბუტორი მოკლეს. 2022 წელს გაუქმდა მისი ბეჭდური და ონლაინგამოცემის ლიცენზიები, ხოლო მის ყოფილ მთავარ რედაქტორსა და ნობელის მშვიდობის პრემიის ლაურეატს, დმიტრი მურატოვის 2023 წელს, „უცხოეთის აგენტის“ სტატუსი მიენიჭა. 2026 წლის 4 სექტემბერს, რუსეთის იუსტიციის სამინისტრომ „ნოვაია გაზეტა“ „უცხოეთის აგენტად“ გამოაცხადა და მასთან დაკავშირებული 106 ადამიანი „უცხოელ აგენტებთან აფილირებულ“ პირთა სიას დაამატა“. 

2026 წლის პრესის თავისუფლების ინდექსში რუსეთი 180 ქვეყანას შორის 172-ე ადგილს იკავებს. 

წაიკითხეთ „მედიაჩეკერის“ არქივიდან - „რუსეთში დახურული მედიაგამოცემები“

ავტორი: ნინია კაკაბაძე

წელს ქუთაისის საერთაშორისო მოკლემეტრაჟიანი ფილმების ფესტივალზე, რომელიც 16-22 ოქტომბერს გაიმართა, პროგრამაში - „კინო და წინააღმდეგობა: პროტესტის მეხსიერება“ 3 დოკუმენტური ფილმი იყო წარმოდგენილი. ესენია: მაგდა გუგულაშვილისა და ომარ წოწორიას ფილმები - „ადვოკატი საჭესთან“ და „ქვეითი ბულია“ და თამარ მშვენიერაძის „გადამეორება“.

ამ ფილმების ავტორები ჟურნალისტები არიან. თამარ მშვენიერაძემ და ომარ წოწორიამ საზოგადოებრივი მაუწყებელი 2025 წელს, გადაცემა „რეალური სივრცის“ დახურვის შემდეგ დატოვეს. მაგდა გუგულაშვილი კი უკანასკნელი წლებია თავისუფალი ჟურნალისტია, სხვადასხვა ონლაინ მედიასთან თანამშრომლობს, ის ერთი-ერთი შემქმნელია პლატფორმა „მაყურებლისაც“, რომელიც საზოგადოებრივ მაუწყებელს მაყურებლის თვალით აკვირდება. 

ჟურნალისტების ფილმების პრემიერა სექტემბერში, კალიფორნიაში, ბერკლის ხელოვნების მუზეუმსა და წყნარი ოკეანის კინოს არქივში (BAMPFA) შედგა, კინოპროგრამის - „ქართული კინო ახლა“ ფარგლებში.

მოკლედ ფილმების შესახებ

„ადვოკატი საჭესთან“ მოხალისე ადვოკატის, პოლიტიკური პატიმრების უფლებადამცველის, ომარ ფურცელაძის ყოველდღიურ ყოფას გვაჩვენებს, რომელიც ძირითადად მანქანაში ვითარდება. „ახლა ამ 500 მეტრს გავივლი 40 წუთში. ეს არის დღევანდელი საქართველოს მოკლე ისტორია“, - ამბობს ის ერთ-ერთ ეპიზოდში. ეს ფილმიც დღევანდელი საქართველოს მოკლე ისტორიაა, ისტორია, რომელსაც თავისი გმირებიც ჰყავს და ერთ-ერთი სწორედ ადვოკატი ომარ ფურცელაძეა. „10 ლარი ჩამირიცხე რა, მანქანა სადგომიდან ვერ გამყავს“, - ასეთია დღეს ერთ-ერთი ყველაზე მაღალანაზღაურებადი პროფესიის მქონე ადამიანის ფინანსური მდგომარეობა, რომელიც 24-საათიან რეჟიმში მუშაობს. იცი, როგორი დილა მენატრება? - ამბობს ომარ ფურცელაძე - რომ გავიღვიძებ და არ მეცოდინება, რა გავაკეთო, რადგან არ მექნება წინასწარ ჩამოწერილი საქმეების სიაო. როდესაც ამ სიტყვებს ამბობს, ის, სავარაუდოდ, დავით აღმაშენებლის ხეივანზე, საცობში დგას და მის თავზე ნათელა გრიგალაშვილის პროექტის - „უხილავი საქართველო“ ფარგლებში გამოფენილი ერთ-ერთი ფოტოს, მთის პეიზაჟის ბილბორდია. ამ ფილმის გმირის ცხოვრება მანქანაში გადის, ადგილი კი, სადაც წასვლაზეც შეიძლება ოცნებობდეს, მხოლოდ ბილბორდებზეა. ფილმის ყურებისას შესაძლოა, გაჩნდეს მოლოდინი, რომ კამერა ადვოკატის სახლშიც შევა, რადგან ყველგან დაჰყვება, მაგრამ უფლებადამცველის მანქანა მხოლოდ სასამართლოებისა და ციხეების შენობებთან ჩერდება, ომარ ფურცელაძის ცხოვრებაში სახლი დღეს მნიშვნელოვანი არ არის. 

„ჩვენ ჯერ ფიქსაციის მდგომარეობაში ვართ და არა - რეფლექსიის“, - თქვეს ავტორებმა ფილმის ჩვენების შემდეგ გამართულ კითხვა-პასუხზე. იქიდან გამომდინარე, რომ ჩვენი ემოციები ჯერ ისევ ძალიან მყიფეა, რთულია მიმდინარე მოვლენებისგან დისტანცირება. ავტორების სიფრთხილედ შეიძლება ჩაითვალოს ისტორიის და ამ ისტორიის გმირების დაფიქსირება ზედმეტი ემოციური კადრების გარეშე. ვფიქრობ, მათი მიზანი, პირველ ყოვლისა, დღევანდელი დღის დოკუმენტირებაა, რაც ინახავს ფაქტებს, მოვლენებს, ადამიანების ისტორიებს და ასე ქმნის ეპოქის მეხსიერებას, რომ მომავალში არ დაიკარგოს ან გადაკეთდეს. 

აბსოლუტური ობიექტურობა და რეალობა არათუ დოკუმენტურ კინოში,  სატელევიზიო სიუჟეტებშიც კი არ არსებობს. ავტორის კამერა, როგორც მისი თვალი, ირჩევს კადრს, რომელიც უნდა გადაიღოს, ადამიანს, ვინც უნდა ალაპარაკოს… ჩვენი თვალით დანახული კადრების, როგორც ისტორიული დოკუმენტის ემოციებით დატვირთვა კი, შესაძლოა, მომავალში საკამათო აღმოჩნდეს. მით უმეტეს, რომ პროცესი ჯერ ისევ გრძელდება, ის უნდა დასრულდეს და ამის შემდეგ გადავიდეთ მომდევნო, რეფლექსირების სტადიაში. 

შესაძლოა, სწორედ ამიტომ მაგდა გუგულაშვილისა და ომარ წოწორიას მეორე ფილმის - „ქვეითი ბულია“ გმირი მუსიკოსი გიორგი ბულია გახდა. არა რომელიმე ცნობილი ადამიანი, რომელმაც განზრახ სოლიდარობის გმირული აქტი ჩაიდინა, ქუჩა გადაკეტა და ჩაჯდა ციხეში, არამედ ერთი რიგითი თავდადებული მანიფესტანტი, ვისაც ყველა იცნობს და ვინც დროებითი მოთავსების იზოლატორში 2 დღით, ტროტუარზე დგომის გამო მოათავსეს. „დანაშაული“, რომელსაც არ იცი, რომ ჩადიხარ და ამის გამო გაკავებენ. 

ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ბრალდება, ორჯერ გადადებული სასამართლო პროცესი, სამჯერ ჩალაგებული ჩანთა, დედის და ოჯახის სხვა წევრების ჩუმი მოლოდინი, ბოლოს პატიმრობა და გათავისუფლება - ეს უკანასკნელი წლების მანძილზე ერთი აქტივისტის რუტინული ყოველდღიურობაა. 

ფილმის რეჟისორები შეეცადნენ კამერა, რაც შეიძლება „უკან დაეწიათ“ და ისე აესახათ ერთი პროტესტანტის ამბავი, რომელიც რამდენიმე ათას ადამიანზე ზოგადდება და ამით იქმნება ისტორიული კინოდოკუმენტი, რაც დღევანდელი საქართველოს სახეს ასახავს - დიქტატურის გროტესკულ კარიკატურას. 

საქართველოს უახლესი ისტორიის ერთ-ერთ ყველაზე მტკივნეულ საკითხზე,  ილიას უნივერსიტეტის გარშემო განვითარებულ მოვლენებზე გვიამბობს თამარ მშვენიერაძის ფილმი - „გადამეორება“. ამბავი, რომელსაც თავისი გმირი ჰყავს - უნივერსიტეტის რექტორი ნინო დობორჯგინიძე, ვინც რეჟისორისთვის გახდა კიდეც ფილმის გადასაღებად პირველი მოტივაცია. „ერთადერთი ხმა რექტორთა საბჭოში. ქალი, რომელიც ასე ჯიუტად და მარტო იბრძოდა. ამაზე დაკვირვება ძალიან საინტერესო იყო და გადავწყვიტე მის შესახებ ყოფილიყო ფილმი“, - თქვა თამარ მშვენიერაძემ ჩვენების შემდეგ გამართულ დისკუსიაზე - „მაგრამ დროთა განმავლობაში მივხვდი, რომ ეს ფიქსაცია და მეხსიერების შენახვა პორტრეტებისა და ეპიტაფიების შექმნას არ უნდა ემსახურებოდეს, არამედ ეს უნდა იყოს დოკუმენტი, რომ 15-20 წლის შემდეგ რეალურად დავინახოთ საკუთარი თავები“. ამიტომ ამის შემდეგ მშვენიერაძის კამერა შედის ლექტორებისა და ადმინისტრაციის შეხვედრებზე, სტუდენტების შეკრებებზე, მიჰყვება მათ უნივერსიტეტის დერეფნებში, აუდიტორიებში, ქუჩაში აქციებზე და ა.შ. ეკრანზე ჩანან უნივერსიტეტის გადარჩენის იდეით ანთებული სტუდენტებიც და ინდიფერენტულებიც, ჩანან მებრძოლი ლექტორებიც და შემგუებელნიც, სწორედ ეს ქმნის რეალურ სურათს, რომელიც 15-20 წლის შემდეგ საკუთარ თავს დაგვანახებს. 

„მონტაჟისას პრინციპულად გადავწყვიტე, რომ ფილმში არ ყოფილიყო პასუხები კითხვებზე, არ დაგვენახა დასრულებული პროცესი, თითქოს არც ერთი ეპიზოდი არ მთავრდება და ერთმანეთში გადადის. ეს შეგნებულად გავაკეთე“, - ამბობს ფილმის ავტორი. სწორედ ამიტომ არის თამარ მშვენიერაძის „გადამეორება“ რეალობის ფიქსაცია, ისტორიის დოკუმენტი, რომელიც ბევრ კითხვას ბადებს, პასუხებს კი, ალბათ, წლების შემდეგ ვიპოვით. 

P.S. ამ ფილმების ნახვას მაყურებელი მალე შეძლებს მედია პლატფორმაზე - chaidocs.com

ცოტა ხნის წინ ინტერნეტ სივრცეში გამოჩნდა დოკუმენტური ფილმი - „ჩემი არასასურველი მეგობრები - ნაწილი I, უკანასკნელი ჰაერი მოსკოვში”, რომლის ავტორიც ამერიკაში მცხოვრები რუსი დოკუმენტალისტი იულია ლოკტევაა. ის მოსკოვში 2021 წელს ჩავიდა, მისი მეგობრების, ტელეკომპანია „დოჟდის“ ჟურნალისტების ყოველდღიური ცხოვრებისა და მუშაობის გადასაღებად, რაც იმ პერიოდში უკვე არამხოლოდ პროფესიული ვალდებულების შესრულება, არამედ ბრძოლა იყო. 2021 წელს რუსეთში უკვე ბევრი პოლიტპატიმარია, „დოჟდის“ ჟურნალისტები კი - „არასასურველი ორგანიზაციის“ წევრები და „უცხოური აგენტები“. 

5 საათისა და 25 წუთის განმავლობაში მაყურებელი ამ ჟურნალისტებს აკვირდება, მათ ცხოვრებას სახლში, ქუჩაში, აქციებზე, მანქანაში, შვილებთან, მეგობრებთან ერთად და ცხადია, სამსახურში. ამ ხნის განმავლობაში ის თითქოს ფილმის გმირებთან ერთად ცხოვრობს, ხუმრობს, იცინის, ტირის, ნერვიულობს…  და რაც მთავარია, ყველაზე ხშირად სვამს კითხვას: „ნეტავ როდის დადგება დრო, როდესაც მივხვდებით, რომ უნდა წავიდეთ?!“ მასზე პასუხი ჯერ არავის აქვს, რადგან, მიუხედავად არაერთი რეპრესიული კანონისა, ჯერ ისევ შეუძლიათ თავიანთი პროფესიული ვალდებულებების შესრულება. ამიტომ ჯერ ისევ ცხოვრობენ, იბრძვიან, მუშაობენ და ფიქრობენ, რომ ამაზე უარესი რაღა უნდა მოხდეს?! 

უკანასკნელ პერიოდში ნანახი დოკუმენტური ფილმებიდან, რომელნიც ბელარუს ან რუს აქტივისტებს, უფლებადამცველებსა თუ ჟურნალისტებს ეხებათ, ყველაზე დამთრგუნველი იმაზე დაკვირვებაა, რამდენად ჰგავს ჩვენი ისტორიები ერთმანეთს და არა მხოლოდ ფაქტები, არამედ შეგრძნებებიც, მოქმედებებიც, ასოციაციებიც, სიტყვებიც…უყურებ და ფიქრობ, რომ ეს ფილმი შენ შესახებ არის. 

ერთ-ერთ ეპიზოდში სონია გროისმანი ჰყვება, ღამის 4 საათზე სადარბაზოს კარზე დარეკილი ზარის შემდეგ როგორ დაიწყო ჩანთის ჩალაგება, შედარებით მოსახერხებელი საცვლები გაამზადა. მაისურები, შარვალი ჩანთაში ჩადო და ელოდა. სადარბაზოს კარს არ აღებდა, თუ პოლიციაა (და დარწმუნებული იყო, რომ მის დასაპატიმრებლად მივიდნენ), ისედაც შეაღწევდნენ. როდესაც გაარკვევს, რომ სინამდვილეში, შეცდომით მისული კურიერია, სიცილით ამბობს, რომ კარგი გაკვეთილი იყო, რადგან კომფორტული „ტრუსიკების“ ძებნა კი არ უნდა დაეწყო, არამედ კომპიუტერი უნდა გაესუფთავებინა და მომავლისთვის ეს აუცილებლად ეცოდინება. ამ ამბავს სიცილით ჰყვება და მეც მახსენდება ჩემი ჩალაგებული ჩანთა, კომფორტული საცვლებით, შარვლით, მაისურებით, რომელიც მთელი ზამთარი საძინებელში მედო და ვუყურებდი. 

სრულიად იდენტურია ასოციაციები, რომელიც ფილმის გმირებს ღამით სადარბაზოში ფეხის ხმის გაგონებისას ჰქონდათ. მოვიდნენ! ასე იყო ჩვენი მშობლების თუ წინაპრების დროს, როდესაც მაშინდელი НКВД, „ჩეკისტები“ აუცილებლად ღამით აკითხავდნენ სახლებში, იწყებდნენ ჩხრეკას და გადაჰყავდათ იზოლატორებში, როგორც უცხო ქვეყნის ჯაშუშები ან სამშობლოს მოღალატეები. 

ჩვენი სოლიდარობა რომ გულს გვიჩუყებს, იქაც ასე იყო. დაკავებული ჟურნალისტის მოლოდინში გარეთ, მოსკოვის ზამთარში მომლოდინე მეგობრებს ერთი საკუთარ სახლს სთავაზობს გასათბობად, მეორე - მანქანას, მესამეს საჭმელი მიაქვს… და ეს სრულიად უცხო ადამიანები არიან, რომელთაც საერთო იდეა და მიზანი აქვთ. 

ასეთ დროს ხედავ, რომ არა მხოლოდ დიქტატურის ბუნებაა იდენტური, არამედ მასთან მებრძოლი ადამიანებისაც. 

დავუბრუნდეთ ფილმს და მის გმირებს. 

დასაწყისში ავტორი გვაფრთხილებს, რომ „სამყარო, რომელსაც ვნახავთ, აღარ არსებობს“. ქვეყანაში აღარ არსებობს არც ერთი დამოუკიდებელი მედიასაშუალება, არც არასამთავრობო ორგანიზაციები, ქვეყანაში აღარ არიან ფილმის მოქმედი გმირები. ის ცხოვრება, რომელიც არსებობდა, გაქრა. 

„მე რატომ უნდა წავიდე? მე მიყვარს ჩემი ქვეყანა, ისინი წავიდნენ!“ - ფილმის გმირებიც ზუსტად ისე ამბობენ, როგორც ჩვენ. მათთვის რუსეთის უკრაინაში შეჭრა და ომი გახდა ის ზღვარი, რომლის შემდეგაც ორად ორი არჩევანი დარჩა: სამშობლოს ღალატის მუხლით გასამართლება ან გაქცევა. 

ამ ტექსტის სათაურია - „როდის იქნება ომი?“ და ომში აქ არა რუსეთის უკრაინზე თავდასხმა იგულისხმება, არამედ ის მომენტი, როდესაც ქვეყნის ხელისუფლება უკვე არა შეზღუდვებითა თუ რეპრესიული კანონებით, არამედ პირდაპირ წამოვა ჩვენს გასანადგურებლად და არანაირი ლავირების საშუალებას არ დაგვიტოვებს. 

რუსეთის მაგალითი ბევრს გვასწავლის.

ომის დაწყებიდან რამდენიმე დღე „დოჟდის“ ჟურნალისტებმა მოასწრეს მუშაობა, ცდილობდნენ სიტყვა „ომი“ არ წარმოეთქვათ, ღიად არ დაედანაშაულებინათ რუსეთის ხელისუფლება, მაგრამ როდესაც ხელისუფლება შენს განადგურებას ისახავს მიზნად, მათი წესების მიღებასა და დამორჩილებას აზრი არ აქვს, რადგან ის მაინც გაგანადგურებს. 

დღეს ჩვენ რუსეთის „ომამდე“ მდგომარეობაში ვართ, აგენტებად შეგვრაცხეს, საერთაშორისო გრანტების მიღება აგვიკრძალეს, რაც მედიის მიუკერძოებლობისა და დამოუკიდებლობის გარანტი იყო, კითხვებზე პასუხს არ გვცემენ და ჩვენ სრულ მარგინალიზებას ცდილობენ, ტროტუარზე დგომისთვის გვაპატიმრებენ, სოციალურ ქსელში განწირული „ყვირილის“ გამო დაჭერით გვემუქრებიან. მიიღეს რუსული კანონი, ე.წ. FARA, შეიტანეს ცვლილებები „მაუწყებლობის შესახებ“ კანონში, „გრანტების შესახებ“ კანონში, „სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლების შესახებ“ კანონში, „საერთო სასამართლოების შესახებ“ კანონში, ცვლილებები შევიდა „ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსში“... „ჩვენ სულ ვფიქრობდით, რა შეიძლება ამაზე უარესი იყოს?“ - ამბობს ერთ-ერთი ეპიზოდში ანა ნემცერი. ჩვენც ხომ სულ ამას ვიმეორებთ, რა შეიძლება ამაზე უარესი იყოს?! 

თუმცა, უარესი წინ არის, უარესი იმ სამყაროს გაქრობაა, რომლის შესახებაც ფილმის დასაწყისში გაგვაფრთხილა ავტორმა. საქართველოდანაც დაიწყო იმ ადამიანების გადინება, ვინც არა უკეთესი ცხოვრების საძიებლად, არამედ დაპატიმრების თავიდან ასაცილებლად მიდის ქვეყნიდან. ქართველი ჟურნალისტების უდიდესი ნაწილი მინიმალური ანაზღაურების ფასად მუშაობს იმისათვის, რომ შეეწინააღმდეგოს რეპრესიულ სისტემას და ამ ახალი ისტორიის დოკუმენტი შექმნას. დღეს დამოუკიდებელი ჟურნალისტების მუშაობა ბრძოლაა, ისევე, როგორც ეს იყო „ჩემი არასასურველი მეგობრების“ გმირებისთვის. 

„მე რუსი ვარ და ნაწილობრივ პასუხისმგებლად ვგრძნობ თავს ყველაფერზე, რაც ჩემს ქვეყანას დაემართა. არც ერთმა ჩვენგანმა საკმარისი არ გააკეთა“, - ამბობს „ნოვაია გაზეტას“ ჟურნალისტი, ელენა კოსტიუჩენკო ფილმში. 

დღეს ჩვენც არ გვაქვს პასუხი, რა შეიძლება გავაკეთოთ იმისათვის, რომ უარესი არ იყოს?! ერთადერთი პასუხია დაუმორჩილებლობა, ამ რეპრესიული კანონებისა და რეგულაციების დაუმორჩილებლობა: ჩვენ არ დავრეგისტრირდით უცხოური ძალის ინტერესების გამტარებელთა რეესტრში, სატელევიზიო მედიის ჟურნალისტები თვეებია ანაზღაურების გარეშე მუშაობენ, არავინ შეარბილა ტონი, ყველა ეძებს გამოსავალს, რომ შეინარჩუნოს დამოუკიდებლობა და არ გაჩერდეს.

დღეს დაუმორჩილებლობაა წინააღმდეგობის ერთადერთი ფორმა, იმისათვის რომ ხვალ არ იყოს „ომი“, რომელშიც „ქართული ოცნების“ რეპრესიული რეჟიმი ყველა თავისუფალ ხმას განდევნის და გაანადგურებს. 

ბლოგში გამოთქმული მოსაზრებები ეკუთვნის ავტორს და შეიძლება არ ასახავდეს რედაქციის პოზიციას.

დაახლოებით ერთი თვის წინ, ინტერნეტში გამოჩნდა დამწყები კინორეჟისორის, სანდრო ტოგონიძის მოკლემეტრაჟიანი ფილმი - „ბელგიური ბოძები“. ფილმის მთავარი გმირი ახალგაზრდა ჟურნალისტია, რომელსაც ერთ-ერთ რეგიონში წასვლას და იქაურ აღმშენებლობასა და წინსვლაზე სიუჟეტის მომზადებას სთხოვენ. არ წასვლა სამსახურის დაკარგვის მიზეზი იქნება, წასვლა კი - საკუთარი პრინციპების ღალატი. ეს მოკლემეტრაჟიანი კინონაწარმოები იმ ტყუილსა და გამოგონილ რეალობაზეა, რომლის ნამდვილობაში ჩვენს დარწმუნებას პროპაგანდა უკვე დიდი ხანია ცდილობს. რეჟისორი იმ მახინჯ სისტემაზე მოგვითხრობს, რომელიც ამ მანკიერ ჯაჭვში ყველას ითრევს და საკუთარ ნაწილად აქცევს. უნდა იცრუო იმისათვის, რომ დირექტორმა ვალი მოიხადოს მთავრობასთან, გამგებელმა დამალოს მოპარული ფული, ჟურნალისტმა არ დაკარგოს სამსახური და მაყურებელმა დაიჯეროს, რომ ქვეყანა შენდება. სანდრო ტოგონიძის ნამუშევარი ზუსტად ასახავს იმ ტყუილის ნამდვილობას, რომელსაც გვაჩვენებს, რადგან ყველაზე მეტს იქ იტყუებიან, სადაც ყველაზე მეტი პრობლემაა. 

ყველაზე მეტად საქართველოს რეგიონებში უჭირთ, ამიტომაც პროპაგანდისტულ არხებზე რეგიონში მაცხოვრებელთა ხმა ყველაზე ნაკლებად ისმის და ყველაზე მეტად სწორედ, მათი ყოფის ფალსიფიკაცია ხდება. 

რამდენიმე წლის წინ ტელეკომპანია „ფორმულას“ ეთერში გადიოდა ნოდარ ჩაჩანიძის გადაცემა - „რეგიონის ხმა“. ნოდარი რეგიონებში დადიოდა და ადგილობრივ მოსახლეობას ესაუბრებოდა, მისი გადაცემა ყველაზე ზუსტად ასახავდა საკუთარ სახელწოდებას, რადგან რეგიონში მაცხოვრებლების ხმა მართლაც ისმოდა ამ დაბალბიუჯეტიან გადაცემაში, რომელსაც არც ხმაურიანი ქუდი ჰქონდა, არც მაღალტექნოლოგიური გაფორმებები და არც მრავალრაკურსიანი კადრები. მიუხედავად ამისა, „რეგიონის ხმას“ არხზე ერთ-ერთი ყველაზე მაღალი რეიტინგი ჰქონდა. რატომ? იმიტომ რომ რეგიონშიც და ქალაქშიც მაყურებელი ეთერიდან საკუთარ ხმას, ანუ მის პრობლემებსა და მათზე მსჯელობას ელის. თავიანთ პრობლემებზე ყველაზე კარგად თავად საუბრობენ, უბრალოდ მათ ამის საშუალებას არავინ აძლევს. პირველ რიგში, მათ პრობლემებზე საუბარი, ცხადია, მათივე დაფინანსებულ საზოგადოებრივ მაუწყებელს ევალება.

„პირველ არხზე“, ყოველ კვირას, 21:00 საათზე, უკვე დიდი ხანია გადის გადაცემა - „მოამბე რეგიონები“, რომელიც ამბობს, რომ „ტელემაყურებელს აწვდის ამომწურავ, ობიექტურ ინფორმაციას რეგიონებში მიმდინარე მოვლენების შესახებ“ (სწორედ ასე წერია გადაცემის ანოტაციაში). სინამდვილეში კი, ის ყოველკვირეულად გვიყვება, რა ლამაზია ცხოვრება სოფლად. ვისაც საბჭოთა საქართველოში გვიცხოვრია და მაშინდელი „პირველი არხის“ დიქტორები და მათი ინტონაცია გვახსოვს, ყველაზე მეტად გვიჭირს „პირველი არხის“ დღევანდელი საინფორმაციო გამოშვებების ყურება, ეს ინტონაცია კი ყველაზე მძაფრად სწორედ ამ გადაცემაში - „მოამბე რეგიონები“ ისმის. 

საილუსტრაციოდ მხოლოდ რამდენიმე მაგალითს მოგიყვანთ. ავიღოთ ერთი თვე, მაგალითად, მარტი და გადავხედოთ მის გამოშვებებს. გადაავლეთ თვალი მხოლოდ სათაურებს და მხოლოდ მათი მეშვეობითაც კი მიხვდებით - რომ არა ტყიბულის მუნიციპალიტეტის სოფელ კურსებში ჩამოწოლილი მეწყერი, უკანასკნელი თვის გამოშვებების საერთო სურათი ლამაზი, მშვიდი, წყნარი და ბედნიერი იქნებოდა. პრობლემა, პრაქტიკულად, არსად იარსებებდა. 




და რას გვიამბობს 15 მარტის „მოამბე რეგიონები“ და მისი წამყვანი სოფელ კურსებში ჩამოწოლილ მეწყერსა და მის შედეგად დაზარალებულ მოსახლეობაზე: „სტიქიის ზონაში საგანგებო შტაბი დაზარალებულების საჭიროებებს სწავლობს, სოფლის მოსახლეობა ადგილობრივმა ხელისუფლებამ დროებით სასტუმროებში გადაანაწილა, უკვე მეორე დღეა მათ სამედიცინო გამოკვლევები უტარდებათ, მცირეწლოვნებთან მუშაობს ბავშვთა ფსიქოლოგიც“. ერთი სიტყვით, ჩამოწოლილი მეწყერის გამო კადრში ნაპრალებად ქცეული მიწის შეწებება და დანგრეული სახლების გამთლიანება ვერ შეძლეს, თორემ ისე მაქსიმალურად გაგვილამაზეს რეალობა და კიდევ ერთხელ შეგვახსენეს, რომ სტიქიაც კი ვერ იქცევა უბედურებად, თუკი ქვეყანას ძლიერი და ხალხზე მზრუნველი მთავრობა ჰყავს. (სხვაობის სანახავად შეგიძლიათ ნახოთ მედია გამოცემების „მაუწყებელისა“ და „მთის ამბების” მიერ მომზადებული მასალები.)

3 კვირის შემდეგ, 5 აპრილს, „მოამბე რეგიონები“ ისევ უბრუნდება სოფელ კურსებს და გვამცნობს, რომ „80 ოჯახიდან 58 საკუთარ საცხოვრებელ ადგილს ვეღარ დაუბრუნდება“. მაგრამ არ ცდილობს გაარკვიოს, რა ელით ამ უსახლკაროდ დარჩენილ ოჯახებს? თუკი მათ ეკომიგრანტების სტატუსს მიანიჭებენ, რამდენს მიიღებენ კომპენსაციის სახით სახელმწიფოსგან (30 000-დან 50 000 ლარამდეა გათვალისიწინებული ) და რას შეძლებენ ამ თანხით? მაგრამ გადაცემის მიზანი არ არის დაზარალებული ადამიანების მომავალთან დაკავშირებით დასვას კითხვები, მათი მიზანია მაყურებელს აუწყონ, რომ „უსახლკაროდ დარჩენილები პირველ ეტაზე სასტუმროებში დააბინავეს, მათი დიდი ნაწილი ახლა ქირით ცხოვრობს, ხარჯებს სახელმწიფო ანაზღაურებს“.  

როგორც ზემოთ გითხარით, სტიქია რომ არა, „მოამბე რეგიონების“ მთავარი თემები უფრო სასიამოვნო საკითხებს ეხება: „გემო ფესტი მესტიაში“, „ფრირაიდის კვირეული საქართველოში“, „ლამპრობა მულახში“, „სოფლის მხარდაჭერის პროგრამა კახეთში“, „ისტორიული აღმოჩენა რუსთავში“, „ზუგდიდის საბალეტო სკოლის აღსაზრდელები“, „წარმატებული მუნიციპალური პროექტები“ და ა.შ. ხშირად ამა თუ იმ საკითხის გასაშლელად სტუდიაში სპეციალური სტუმარიც მოდის და წარმატებული პროექტების შესახებ აი, ამ სტილში გვიამბობს. (გთხოვთ, იხილოთ ვიდეო).

29 მარტის გამოშვებაში ვნახეთ ვრცელი სიუჟეტი სახელწოდებით „წარმატებული მუნიციპალური პროექტები“, შემდეგ გადაცემის სტუმარი იყო „საქართველოს ადგილობრივ თვითმმართელობათა ეროვნული ასოციაციის“ აღმასრულებელი დირექტორი ნინო რუხაძე, რომელმაც ამ სიუჟეტში მიმოხილულ წარმატებულ პროექტებზე კიდევ უფრო ვრცლად და ამომწურავად ისაუბრა. 

„მოამბე რეგიონების“ შემოქმედებით ჯგუფს არ აინტერესებს და ამიტომ მასალასაც არ ამზადებს ხადის ხეობაში, სოფელ წკერეში ჩამონგრეული და ჩამოშლილი სასაფლაოების შესახებ, რომელიც მცხეთა-სტეფანწმინდა-ლარსის მაგისტრალის მშენებლობას მოჰყვა. არც ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში შექმნილი მდგომარეობით ინტერესდება, სადაც რკინიგზის მოდერნიზაციის პროექტი მის სოფლებს უდიდესი საფრთხის წინაშე აყენებს. ამ თემებზე ისევ მედია პლატფორმები „მაუწყებელი“ და „მთის ამბები“ მუშაობენ. 

კიდევ ერთი მაგალითი იმის საჩვენებლად, რომ „მოამბე რეგიონების“ შემოქმედებითი ჯგუფისთვის მტკივნეული პროექტებიც კი უმტკივნეულოდ მიმდინარეობს. ბათუმის ბულვარში არსებული რამდენიმე ათეული სავაჭრო ჯიხურის, რესტორნის, კაფე-ბარის, კლუბისა თუ მაღაზიის დემონტაჟი რომ მოხდა, პირველად, 1 მარტს, ეს ამბავი ამგვარად გაშუქდა: „ზღვისპირა პარკში უნებართვოდ აშენებული და ვადაგასული საიჯარო ხელშეკრულების პირობებში არსებული ნაგებობების დემონტაჟი მიმდინარეობს. უსახური შენობების დიდი ნაწილი უკვე აღებულია“. 

„პირველი არხის“ ჟურნალისტი, რომელიც აზრს მხოლოდ აჭარის მთავრობის წარმომადგენლებს, ბულვარის დირექტორსა და პარტია „გირჩის“ ბათუმელ წევრს ეკითხება, თამამად აცხადებს, რომ ამ პროცესით უკმაყოფილო არავინაა.

ცოტა ხანში ონლაინ გამოცემა „ბათუმელებში“ ჩნდება არერთი პუბლიკაცია, რომელიც გვაჩვენებს, სინამდვილეში, რამდენ პრობლემასთან არის დაკავშირებული ბათუმის ბულვარში მიმდინარე სამუშაოები: ამისათვის მხოლოდ სათაურების წაკითხვაც კი საკმარისია. 

• „აქამდე რიჟვაძეს და ჩიქოვანს ჰქონდათ ბულვარი გადანაწილებული, ახლა – ცინცაძეს და თამაზაშვილს“
• ბათუმის ბულვართან ისტორიული სახლი დაანგრიეს და კორპუსს აშენებენ 
• ბათუმის საკრებულო ბულვარის გენგემას ისევ ცვლის – „სან-რემო“ ჩაამატეს
• რა ხდება ბულვარში და ბულვარის გენგეგმაში – დიდი ფულის ძალა 2 ბიზნესის მაგალითზე
• ბულვარში ვისი კაფეები დაანგრიეს და ვისი დატოვეს, ანუ ვისი ურბანული მეხსიერებაა მნიშვნელოვანი

როგორც ჩანს, ამ უკამყოფილების ხმებმა „მოამბე რეგიონების” შემქმნელებამდეც მიაღწია, ამიტომ 5 კვირის შემდეგ, 5 აპრილს, გადაწყვიტეს ამ საკითხს დაუბრუნდნენ და ის კითხვები, რომელიც მიმდინარე სამუშაოებთან დაკავშირებით გაჩნდა, ბათუმის მერს დაუსვან. და ეს ყველაფერი იმისთვის, რომ პატივცემულმა გიორგი ცინცაძემ ყველა ეს ეჭვი, თითქოს რაიმე არასამართლიანად ხდება, გააქარწყლოს. 

თქვენ იკითხავთ და არ დაიჯერებთ, რომ შესაძლებელია, დღეს, საზოგადოებრივი მაუწყებელის ეთერში გადიოდეს გადაცემა - „მოამბე რეგიონები“ და იქ, თუნდაც ერთი თვის განმავლობაში, არ მზადდებოდეს სიუჟეტი, სადაც რომელიმე რეგიონში არსებულ პრობლემებზეა საუბარი. მით უმეტეს, რომ საქართველოს რეგიონებში მოსახლეობას ყველაზე მეტად უჭირს, ჯერ კიდევ არაერთი სოფელია გაზიფიცირების გარეშე, ბევრგან არ არის წყალი, მაღალმთიან სოფლებს არ მიეწოდებათ ელექტროენერგია და ისინი მთელი ზამთრის განმავლობაში მოწყვეტილნი არიან გარე სამყაროს. მათ შორის ამ რეგიონების მაცხოვრებლების მიერ დაფინანსებული „პირველი არხი“ კი  ხან „წრიული რბოლის ჩემპიონატის“ შესახებ გვიამბობს, ხან კი - გუდაურში აპრილის ხარისხიან თოვლზე.( იხილეთ ფოტო.)

უკანასკნელი თვე-ნახევრის სიუჟეტებს თუ გადაავლებთ თვალს, მხოლოდ ერთი იმედის მომცემი სათაურია: „ცხოვრება მაღალმთიან სოფელში“, რომელიც ეთერში 29 მარტს გავიდა და თელავის მუნიციპალიტეტის სოფელ თეთრი წყლების ამბავს მოგვითხრობს. სიუჟეტის დასაწყისში გვატყობინებენ, რომ ამ რეგიონის მაღალმთიან სოფლებში „გაზიფიცირება ვერ მოხერხდა“. სიუჟეტის ავტორის, ჟანა დიდებაშვილის სასარგებლოდ უნდა ითქვას, რომ აშკარად ჩანს მცდელობა, მიგვანიშნოს რომ გაზიფიცირების დაპირება არსებობდა, თუმცა სამწუხაროდ, სიუჟეტი ისე სრულდება, რომ არავის სთხოვენ პასუხს კითხვაზე - რატომ „ვერ მოხერხდა“? 

მინდა დარწმუნებით გითხრათ, რომ საბჭოთა წარსულშიც კეთდებოდა ასეთი „კრიტიკული“ სიუჟეტები, იმისთვის რომ ვინმეს ეჭვი არ შეჰპარვოდა ქვეყნის აღმშენებლობასა და საკუთარ კეთილდღეობაში. გთხოვთ, იხილოთ 1987 წელს მომზადებული სიუჟეტი, რომელიც ზესტაფონის რაიონის, სოფელ შროშაში გახსნილი გრანიტის საამქროს ხმაურით შეწუხებულ მოსახლეობაზეა და ამ სიტყვებით სრულდება: „აგროსამრეწველო გაერთიანების თავმჯდომარემ, არჩილ ჭანკვეტაძემ აღნიშნა, რომ საწარმოს გადატანა და ძირეული ტექნიკური გადაიარაღება მომავალი წლის ბოლოსათვის არის ნავარაუდევი. დიახ, მხოლოდ ნავარაუდევი. ვარაუდი კი მოგეხსენებათ გარანტიას სულაც არ ნიშნავს. მის იმედზე ყოფნა საწარმოს კოლექტივსაც გაუჭირდება და მობინადრეებსაც“. ამგვარ ტექსტს დღევანდელი „მოამბის“ წამყვანისა თუ ჟურნალისტისგან ვერ მოისმენთ. 

ბლოგში გამოთქმული მოსაზრებები ეკუთვნის ავტორს და შეიძლება არ ასახავდეს რედაქციის პოზიციას.